با پیشوایان هدایتگر صفحه 414

ائمّه علیهم السلام حجّت های الهی هستند. حجّت از دو نگاه بررسی شدنی است:

1 . حجّت از ناحیه خدا نسبت به بندگان;

2 . حجّت از طرف مردم نسبت به خداوند متعال.

قسم دوم این گونه می شود که در روز رستاخیز آن گاه که به بنده ای بگویند: چرا به وظیفه ات عمل نکردی؟ و چرا فلان تکلیف را انجام ندادی؟ پاسخ گوید: نمی دانستم.

می گویند: چرا نرفتی یاد بگیری؟

می گوید: کسی را برای من معیّن نکردید که به من یاد دهد و برای من راهنمایی نفرستادید تا مرا راهنمایی کند.

در این صورت حجّت این بنده تمام است و او معذور خواهد بود.

روشن است که همواره حجّت از ناحیه خداوند متعال است و حضرت باری تعالی حجّت هایی برای بندگان خدا می فرستد و آنان را معیّن می کند. قرآن کریم می فرماید:

(وَما کُنّا مُعَذِّبینَ حَتّی نَبْعَثَ رَسُولاً);1

و ما هرگز گروهی را مجازات نخواهیم کرد، مگر آن که پیامبری برانگیزیم.