با پیشوایان هدایتگر صفحه 432

به هنگام قرائت زیارت جامعه کبیره وقتی نخست سلام و شهادتین را می گوییم; می خواهیم بگوییم: ما مسلمان هستیم. ما را راه بدهید، به سخنان ما گوش فرا دهید، ببینید ما چه می گوییم و چه می خواهیم.

و چون زائر شهادت سوم را آغاز می کند و ائمّه علیهم السلام را به اوصافی یاد می نماید، نباید کسی درباره او شبهه غلو کند; چرا که او پیش تر شهادتین را بر زبان جاری ساخته و به خدا و پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله شهادت داده و هم اکنون اظهار می کند که ائمّه علیهم السلام جانشینان رسول خدا هستند. آنان خدا و شریک خدا نیستند، خدا در آنان حلول نکرده و با خداوند متعال متّحد نیستند.

با ذکر شهادتین این شبهات دفع می شوند تا مبادا کسی به این توهّم بیفتد.

شهادت نخست

شهادت نخست

أَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلاَّ اللّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ کَما شَهِدَ اللّهُ لِنَفْسِهِ;

گواهی می دهم که معبودی جز خدا نیست; یگانه ای که شریکی ندارد، آن سان که خداوند به یکتایی خویش گواهی داده است.

ابن فارس در معنای واژه «شهد» می گوید:

الشین والهاء والدال، أصل یدلّ علی حضور وعلم وإعلام، لا یخرج شیء من فروعه عن الّذی ذکرناه، من ذلک الشهادة یجمع الاُصول الّتی ذکرناها من الحضور والعلم والإعلام یقال: شهد یشهد شهادة;1

بنابراین، شهادت در هر جا به کار رود و در همه مشتقّاتش از این اصل خارج نخواهد شد که بیان گر حضور، علم و اعلام است. وقتی انسان می خواهد به چیزی شهادت بدهد، باید شاهد آن باشد و به آن علم و آگاهی پیدا کند; سپس آن را اعلام یا اعلان نماید.