با پیشوایان هدایتگر صفحه 450

در آیه دیگری آمده است:

(جَزاءً مِنْ رَبِّکَ عَطاءً حِسابًا);6

این پاداشی از جانب پروردگارت و عطایی حساب شده است.

در مورد دیگری می فرماید:

(رَبُّنَا الَّذی أَعْطی کُلَّ شَیْء خَلْقَهُ ثُمَّ هَدی);7

پروردگار ما آن کسی است که به هر چیزی، آن چه برای آفرینش آن لازم بوده عطا کرده، آن گاه هدایت کرده است.

وقتی کسی رشد و تربیت کسی را بر عهده گرفت، تمام مستلزمات رسیدن به آن کمال و هدف را عطا می کند و در غیر این صورت خُلف و نقض غرض خواهد بود. از این رو در دعای ابوحمزه آمده است: ربّ بما أعطیتنی.

پس چون عطاست باید ربّ هم باشد. کار خداوند متعال به لحاظ ربوبیتش و به مقتضای آن مقام، عطا است. عطاء ربّ، مطلق است. از این رو حضرت موسی علیه السلام می فرماید:

(رَبِّ إِنّی لِما أَنْزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْر فَقیرٌ);8

پروردگارا! به هر خیر و نیکی که تو بر من فرو فرستی نیازمندم.

1. سوره جن (72): آیات 26 و 27.
2. سوره مریم (19): آیه 55.
3. سوره ضحی (93): آیه 5.
4. سوره کوثر (108): آیات 1 و 2.
5 و 3. سوره اسراء (17): آیه 20.
6. سوره نبأ (78): آیه 36.
7. سوره طه (20): آیه 50.
8. سوره قصص (28): آیه 24.