دانستنیهای ادیان و مذاهب صفحه 1532

« 42. Nisir »

.43 ر.ک: ن.ک. ساندرز، پیشین، ص 112؛ جان بی. ناس، پیشین، ص.72

.44 ر.ک: ن.ک. ساندرز، پیشین، ص 113 و.114

.45 واژه اراراط (ارارات) از کلمه اورارتو، « (Orartu) » که خود نام قدیمی ارمنستان بوده، مشتق شده است (چارلز برلیتز، پیشین، ص 12). جیمز هاکس می نویسد: «ارارات (ملعون)، مقاطعه ای است در مرکز ارمنستان که ما بین رود ارس و دریای وان وارومیه واقع است (کتاب دوم پادشاهان، 19: 37؛ کتاب اشعیا، 37: 38). بعضی اوقات این لفظ بر تمام آن مملکت اطلاق شده (کتاب ارمیا، 51: 27) و موافق روایات کشتی نوح بر این کوه قرار گرفت. این کوه بلند که ارامنه آن را «مسیس» و ترکان «اگریداغ» یعنی سراشیب و ایرانیان کوه نوح، اروپاییان غالبا اراراط و اعرابش «جودی» گویند، صاحب دو قله است که یکی مقدار چهارهزار قدم از دیگری بلندتر و به سلسله کوه هایی که به طرف شمال مغربی و مغرب ممتدند می پیوندد و

همیشه این کوه عظیم دارای رتبه عالی بوده، دائما بر قله اش برف نمودار است. 17000 قدم از سطح دریا مرتفع و از جمله آتشفشان هایی است که انفجار آخری اش در سال 1840 میلادی بوده. ر.ک: جیمز هاکس، قاموس کتاب مقدس، (چاپ دوم، کتابخانه طهوری، 1349) ص.30

.46 ر.ک: جلال الدین آشتیانی، تحقیقی در دین یهود، (چاپ دوم، انتشارات نگارش، 1368) ص.19

.47 یوسف اباذری و …، پیشین، ص.322

.48 ر.ک: چارلز برلیتز، پیشین، ص.162

.49 افلاطون در رساله های تیمائوس، « (Timaios) » و کریتیاس، « (Kritias) » به تاریخچه و سرنوشت آتلانتیس اشاره کرده است. وی ضمن اشاره به انحطاط اخلاقی مردم آتلانتیس پس از رسیدن به اوج تمدن، می گوید: این انحطاط زمانی پیش آمد که لئامت وخودخواهی بر صفات حسنه چیره شد. در آن موقع زئوس (خدای خدایان) چون مشاهده کرد «یک قوم مشهور باستانی به وضعی اسف انگیز گرفتار آمده» و «علیه تمام کشورهای آسیا و اروپا قیام کرده» تصمیم گرفت که عذاب مهیبی به مکافات عملشان بر ایشان نازل کند. به گفته حکیم یونانی «چندی بعد زلزله هایی پیاپی روی داد و سیل ها جاری گردید و در ظرف یک روز و یک شب شوم همه مردان جنگی در کام زمین فرو رفتند و نابود شدند. جزیره آتلانتیس نیز در دریا فرو رفت.» ر.ک: اندرو توماس، اسرار آتلانتیس، ترجمه ابراهیم الفت حسابی (بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1353) ص 22 و 23؛ دوره آثار افلاطون، ترجمه محمد حسن لطفی (چاپ دوم، انتشارات خوارزمی، 1376) ج 3، ص.1834

« 50. Edda »