دانستنیهای ادیان و مذاهب صفحه 1546

کتاب مقدس مسیحیان دو بخش دارد: یکی عهد قدیم، که یهودیان هم آن را مقدس می شمارند؛ و دیگری عهد جدید، که ویژه مسیحیان است. هر بخش شامل مجموعه ای از نوشته های مختلف است. این بخش ها دو ویژگی دارند که در بسیاری از کتب مقدس دیگر دیده نمی شوند: یکی این که نوشته های متنوع این دو مجموعه را به نویسندگان زیادی نسبت داده اند؛ دوم این که این دو مجموعه در طی مدت زمانی طولانی نوشته شده اند؛ برای مثال می گویند عهد قدیم در طی قرن ها و عهد جدید در طی حدود یک قرن نوشته شده اند.

از آن جا که در این دوره طولانی یا بعد از آن کتاب های دیگری نیز نوشته شده اند که با کتاب های مجموعه فوق شباهت دارند، لازم بود که در زمانی، کتاب های این مجموعه رسمی و قانونی و کتاب های دیگر غیرقانونی اعلام شوند. طبیعی بود که بین گرایش های مختلف پیرو

این دو کتاب، درباره تعداد کتاب های قانونی و غیرقانونی اختلافاتی بروز کند. این مسائل بحثی را با عنوان کتاب های قانونی و غیرقانونی (1) مطرح کرده است.

گفتیم که یهودیان و مسیحیان مجموعه عهد قدیم را مقدس و معتبر می شمارند. از سوی دیگر، سه گرایش عمده مسیحیت، یعنی کاتولیک، ارتدوکس و پروتستان، افزون بر اختلافات دیگر، درباره کتاب های قانونی و غیرقانونی عهد قدیم نیز اختلاف داشته اند. قبل از این که از اختلاف این چهار گروه در این مسئله سخن بگوییم، کتاب های مربوط به عهد قدیم را دسته بندی می کنیم.

از عهد قدیم دو نسخه مهم قدیمی در دسترس است: یکی به زبان اصلی، یعنی عبری، و دیگری به زبان یونانی، که به ترجمه «سبعینیه» (2) معروف است. گفته می شود که در قرن سوم ق م، عده ای از یهودیان، به دستور بطلمیوس فیلادلفوس، حاکم مصر، مأموریت یافتند که کتاب عهد قدیم را به یونانی ترجمه کنند. از آن جا که تعداد این افراد بیش از هفتاد نفر بود، این ترجمه به «سبعینیه» معروف شد. (3)

البته این داستان تنها در «نامه اریستیاس»، که در قرن دوم ق م نوشته شده (و در این نوشتار از آن بحث خواهد شد)، آمده است. (4)

تفاوت این دو نسخه در این است که برخی از کتاب های نسخه یونانی در نسخه عبری وجود ندارند. افزون بر این برخی از کتاب ها در نسخه یونانی مفصل ترند.

مسیحیان اولیه که در محیطی یونانی زبان می زیستند، به نسخه های یونانی عهد قدیم، و به خصوص نسخه سبعینیه، مراجعه می کردند. بعدا ترجمه هایی از عهد قدیم به زبان لاتینی صورت گرفتند که بر این نسخه ها متکی بودند. (5)

معروف ترین این ترجمه ها، ترجمه موسوم به «ولگات» (6) است که در قرن

چهارم به دست جروم (7) قدیس و به دستور پاپ داماسیوس (8) و به منظور پایان دادن به اختلافات ترجمه های قدیم لاتینی، انجام شد. این ترجمه نیز بیشتر بر نسخه سبعینیه متکی است، (9) و بنابراین نسبت به نسخه عبری اضافاتی دارد. تلقی مسیحیان از عهد قدیم همین نسخه متکی بر ترجمه سبعینیه بود، تا این که پروتستان ها به نسخه عبری رجوع کردند و فقط کتاب های موجود در آن را قانونی شمردند. در مقابل، کلیسای کاتولیک در شورای «ترنت» (10) (در سال 1546 م.)، همه کتاب های موجود در نسخه ولگات را، به استثنای سه کتاب (اول و دوم اسدراس [عزرا] و دعای منسی)، قانونی شمرد. (11)