دانستنیهای ادیان و مذاهب صفحه 1560

این بخش، که آلام و گرفتاری های آخرالزمان و پایان تاریخ را بیان می کند، گاهی کتاب ششم عزرا خوانده می شود. (158) برخی این کتاب را در مجموعه کتاب های قانونی (ثانوی) کلیسای ارتدوکس آورده اند (159) و برخی دیگر چنین نکرده اند. (160) با توجه به این که این کتاب در ترجمه سبعینیه موجود نیست احتمال اول بعید به نظر می رسد.

.17 دعای منسی در عهد قدیم، در کتاب دوم پادشاهان، باب 21، سرگذشت پادشاهی یهودی به نام منسی آمده که فسق و فجور بسیار می کرده است. همین سرگذشت را کتاب دوم تواریخ ایام روایت کرده است؛ اما در پایان کتاب اخیر آمده است که چون او به هشدارهای خدا گوش فرا نداد، به دست آشوریان به اسارت برده شد. منسی در اسارت توبه می کند و از خدا بخشایش می طلبد. پس خدا او را نجات می دهد و به وطنش بازمی گرداند. در کتاب دوم تواریخ ایام (33: 18) آمده است: «و بقیه وقایع منسی و دعایی که نزد خدای خود کرد … اینک در تواریخ پادشاهان اسرائیل مکتوب است». درباره دعایی

که این متن به آن اشاره می کند چیزی معلوم نیست؛ اما در بین بخش های اپوکریفایی عهد قدیم، بخشی به نام دعای منسی، مشتمل بر 15 آیه وجود دارد. این دعا را می توان به سه بخش تقسیم کرد: وی در آیات یک تا هفت به خدا توجه دارد و او را تمجید و ستایش می کند؛ در آیه 8 تا 10 به خطاهای خود اعتراف می کند؛ و در آیات بعدی از خدا غفران و بخشایش می طلبد.

این دعا تنها در برخی از نسخه های یونانی وجود دارد و در متن عبری و نسخه سبعینیه موجود نیست و حتی برای جروم، مترجم معروفی که کتاب مقدس را در قرن چهارم م به لاتینی ترجمه کرده، ناشناخته بوده است. بنابراین این دعا در نسخه اصلی ولگات موجود نبوده، ولی بعدها در برخی از نسخه ها به عنوان ضمیمه عهد جدید، و در برخی از نسخه های قدیمی، پس از کتاب اول تواریخ ایام آمده است. (161) از آن جا که این بخش بسیار مختصر است، تعیین زمان و مکان نگارش آن و نیز زبان اصلی آن را نمی توان به صورت یقینی بیان کرد، (162) ولی برخی احتمال داده اند که در قرن اول یا دوم ق م در فلسطین نوشته شده باشد (163)، و برخی می گویند از سبک دعا برمی آید که در اصل به زبان عبری نوشته شده است. (164)

نویسنده این دعا شناخته شده نیست، ولی دانشمندان این احتمال را که آن را فردی یهودی از زبان منسی نوشته باشد ترجیح می دهند. (165) تنها فرقه ارتدوکس، (166) و یا بخشی از آن (167)، برای این دعا اعتبار قانونی ثانوی قائلند.

.18 مزمور 151 از مزامیر داود

کتاب مزامیر داود در نسخه عبری مشتمل بر 150 مزمور است، ولی در برخی از نسخه ها پنج یا شش مزمور دیگر نیز هست که در بخش کتاب های مجعول العنوان آمده است. فرقه ارتدوکس برای مزمور شماره 151 اعتبار قانونی قائل است و بنابراین کتب مزامیر نزد آن هایک مزمور بیشتر دارد. (168)

ب) کتاب های مجعول العنوان (169)

غیر از کتاب های قانونی و اپوکریفایی عهد قدیم، مجموعه دیگری از نوشته ها موجودند که با عهدقدیم مرتبطند. (170) این مجموعه «سوداپیگرافا» یا «مجعول العنوان» خوانده می شوند. علت این نام گذاری آن است که نگارش اغلب کتاب های این مجموعه به شخصیت های بزرگ گذشته نسبت داده شده است، در حالی که در واقع آنان نویسنده این کتاب ها نیستند. (171) این کتاب ها را برخی از یهودیان و مسیحیان نگاشته اند و خود را پشت عنوان یک قهرمان باستانی پنهان کرده اند. در واقع باید این کار را عادی، و نه جعل یا تقلب، به حساب آورد. در این قبیل نوشته ها نویسنده فرض می کرد که اگر فلان قهرمان باستانی در حادثه ای خاص حاضر بود درباره آن چه می گفت؛ پس از زبان حال او سخن می گوید. (172)

برخی این مجموعه را این گونه تعریف کرده اند: