دانستنیهای ادیان و مذاهب صفحه 2006

در واقع، خاستگاه موعود شیعی اسطوره ها و باورهای کهن نیستند، بلکه مبنای اعتقاد به آن، به نحو بی نظیری مفهوم «حجت الهی» است که به تعبیر شیعه، همیشه برزمین برقرار بوده و خواهد بود. (70)

اما صفات ممیزه مهدی به همین نکته ختم نمی شود؛ و در سویی دیگر، باید به نقش و مفهوم «انتظار فرج» توجه کرد که در ادبیات شیعی مقامی شامخ دارد،..، و این گونه، مفهوم موعود در اندیشه شیعی، مایه های قدرتمندی از انگیزه برای تعالی روحی و علونفس به وجود می آورد. در باورهای اسطوره ای چنین نتیجه ای مطلقا وجود ندارد و انتظارموعود هرگز سبب ساز کنش های روح بخش

نمی گردد. باور به سوشیانت و حتی ماشیح یهودیان نیز به چنین رخدادی نمی انجامد، که اولی در کمند هزاره های کیهانی، خودنوبتش فرا خواهد رسید و ظهور دومی منوط به اراده یهوه ای خشمناک گشته است. تنهاموعودی که می توان درباره آن واژه «انتظار» را معنا کرد، عیسای مسیحیان است که البته این یکی هم در بلندای آسمان ها، برخلاف مهدی، کم ترین تعاملی با فردفرددوستدارانش ندارد. به عبارت دیگر، در باور شیعی این برجستگی مهم و منحصر به فردوجود دارد که امام غایب یا همان موعود حجت الهی بر زمین است، حجتی که با یک یک انسان ها رابطه ای عاطفی و هدایت گر دارد.

پی نوشتها

« Soynt » یا « 1. Saoyanta »

2) ر.ک: گئو ویدن گرن، دین های ایران، ص.129

3) این معنا در واقع از نص اوستا مستفاد می شود؛ ر.ک: اوستا، فروردین یشت، بند 129؛ نیز به: ابراهیم پورداوود، سوشیانت موعود مزدیسنا، ص.8

4) گاثاها یا گاهان، عنوان کلی هفده سرود از هفتاد و دو سرود ابتدای اوستای فعلی، موسوم به «یسنه» است که به اعتقاد محققان، توسط زرتشت خلق شده اند. این سرودها در پنج گروه موسوم به «گاه» ترتیب یافته و عبارت اند از: «اهونودگاه»، «اشتودگاه»، «سپنتمدگاه»، «وهوخشترگاه» و «وهیشتوایشت گاه».

5) درباره این اعتقاد و دلایل آن ر.ک: مری بویس، تاریخ کیش زرتشت، ج 1، ص.325 نیز به: ابراهیم پورداوود، پیشین، ص.9

6) درباره معنای اشه، « (Asa) »، اجماع قاطعی وجود ندارد، ولی معمولا آن را راستی، حقیقت، نظم و ترتیب کامل، قانون ابدی آفرینش و میزان مقرر مزدایی دانسته اند. از همین رو، بیشتر مترجمان اوستا ترجیح داده اند که این واژه را به همان صورت اصلی نقل کنند.