دانستنیهای ادیان و مذاهب صفحه 488

ابو جعفر احمد بن محمد بن

سلامه بن عبد الملک ازدی منسوب به قبیله معروف قحطانی. «طحاوی»، منسوب به آبادی «طحا» از سرزمین مصر است. وی در سال (239 ه) تولد یافت و در سال (321 ه) وفات نمود و در قرافه مصر دفن گردید.

او در خانواده علم و دانش پرورش یافت، پدرش از دانشمندان بود و دائیش «اسماعیل بن یحیی مزمن» متوفای (264 ه) از برجسته ترین اصحاب محمد بن ادریس شافعی در شهرش بوده و مادرش نیز از اهل علم و حدیث بوده است.

طحاوی در میان اهل سنت محدث قوی، فقیهی برجسته و عالم زبردست و نویسنده ای توانا است که نزدیک به چهل تألیف به او نسبت می دهند که از جمله آنهاست «سنن الشافعی»، «شرح صافی الآثار» و «شرح مشکل الآثار» …

در بیان موقعیت طحاوی در میان اهل سنت همین بس که علما اهل سنت کتاب عقیدتی او را بنام «بیان عقیده اهل السنه و الجماعه» نامیدند. (1)

آقای نجم الدین محمد درکانی نام هشت نفر از علمائی که بر «عقیده الطحاوی» شرح نوشته اند ذکر می نماید (2) و علامه شیخ محمد صالح الفرفور سیزده شرح را برای آن می شمارد. (3)

پی نوشتها

1 ترجمه و اقتباس از مقدمه «العقیده الطحاویه»، شرح و تعلیق، محمد ناصر الدین الالبانی، به قلم زهیر التاویش.

2 العقیده الطحاویه، ص 12 و.13

3 شرح العقیده الطحاویه، الاستاذ العلامه الشیخ محمد صالح الفرفور.