بدعت معیارها و پیامدها صفحه 10

شریف رسول خدا (ص) است. ازاین‌رو، بدعت به خودی خود نوعی گمراهی است که به خشم و عذاب خدا می‌انجامد. بنابراین، بدعتگذاران کسانی هستند که بر خدای سبحان و پیامبر خدا (ص) دروغ می‌بندند؛ زیرا بدعت، نسبت‌دادن احکامی به دین است که خداوند بر [حقانیت] آنها برهانی نفرستاده است؛ چنان‌که خود فرموده است:

(وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللهِ کَذِباً أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الظَّالِمُونَ) (انعام: ٢١)

و کیست ستمکارتر از آن کس که بر خدا دروغ بسته یا آیات او را تکذیب نموده؟ بی‌تردید، ستمکاران رستگار نمی‌شوند.

این، بدان سبب است که بدعتگذار، دروغگو، گمراه و گمراه‌کننده است؛ وی به جای سوق‌دادن مردم به راهی که خداوند متعال برای سعادت بشر برگزیده است، آنان را طبق هواهای نفسانی خود به راهی سوق می‌دهد که انتهای آن درگیری است.

(وَ أَنَّ هذا صِراطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَنْ سَبِیلِهِ ذلِکُمْ وَصَّاکُمْ بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ) (انعام:١۵٣)

و [بدانید] این است راه راست من. پس، از آن پیروی کنید و از راه‌ها [ی دیگر] که شما را از راه وی پراکنده می‌سازد، پیروی مکنید. اینهاست که [خدا] شما را به آن سفارش کرده است؛ باشد که به تقوا گرایید.

بدعتگذار، دانسته یا ندانسته و خواسته یا ناخواسته، در امر تشریع با خدا سر ناسازگاری و جنگ دارد و اموری را تشریع می‌کند که خداوند متعال در دین خود آنها را تشریع نکرده است؛ وی در زمینه‌های عقاید،

فقه، اخلاق و معاملات، اموری را در تشریع الهی کم یا زیاد می‌کند و بر خدای متعال افترا می‌زند؛ زیرا او آنچه را خود ساخته و پرداخته است، به حساب دین