بدعت معیارها و پیامدها صفحه 100

محبت، راه و روش متناسبی با زمان خود برگزینند. البته تا جایی که با مبانی شرعی مخالفت نداشته باشد.

از همین مطالب، میزان بی‌ارتباط بودن سخنان «محمد بن عبدالسلام قُشَیری» آشکار می‌شود، آنجا که می‌گوید:

[جشن گرفتن میلاد پیامبر (ص)] بدعتی ناشناخته و گمراهی است که هیچ دلیلی از شرع و عقل برای آن وارد نشده و اگر در این روز خیری بود، چگونه ابوبکر و عمر و عثمان و علی و سایر صحابه و تابعین و تابعینِ تابعین و ائمه و پیروان آنها از آن غفلت کرده‌اند!(1)

در تعصب او همین بس که گوید: «هیچ دلیل شرعی بر این عمل وارد نشده [است]» . در پاسخ وی باید گفت: گویا کسی معتقد است این جشن به این شکلی که امروز مرسوم است، بخشی از شریعت است تا او بخواهد این مطلب را نفی کند.

عجیب اینکه برخی از همین افراد که جشن گرفتن در میلاد آن حضرت را بدعت می‌دانند، از این جهت است که این جشن‌ها با برخی اعمال بدعت‌آلود همراه می‌شود. به سخن «ابن الحاج» توجه کنید:

و از جمله بدعت‌هایی که آورده‌اند - و گمان دارند اظهار شعائر است و از بزرگ‌ترین عبادت‌ها محسوب می‌شود - این کارهایی است که در ماه ربیع‌الاول در روز میلاد انجام می‌دهند که دربردارنده بدعت‌ها و محرمات فراوانی است.(2)

این در حالی است که ما با هر کار حرامی که از کسی در چنین مراسمی سر بزند، به‌شدت مخالفیم. اما بدیهی است که صِرف