بدعت معیارها و پیامدها صفحه 106

«نخعی» و «شعبی» نسبت داده شده که البته این نسبت به اثبات نرسیده است.

در تاریخ آمده است پیامبر اکرم (ص) به زیارت قبر مادر خود رفت و گریست؛ به گونه‌ای که اطرافیان خود را به گریه انداخت. سپس فرمود:

اسْتَأْذَنْتُهُ فِی أنْ أزُورَ قَبْرَهَا فَأَذِنَ لِی، فَزُورُوا الْقُبُورَ؛ فَإنَّهَا تُذَکِّرُ الْمَوْتَ.(1)

از پروردگار خود اجازه خواستم تا قبر او (مادرم) را زیارت کنم و او به من اجازه داد؛ پس قبرها را زیارت کنید که شما را به یاد مرگ می‌اندازد.

همچنین فرموده است:

«مَنْ زَارَ قَبْرِی وَجَبَتْ لَهُ شَفَاعَتِی»(2) ؛ «هرکس قبر مرا زیارت کند، قطعاً مشمول شفاعت من خواهد شد» .

در کلامی دیگر نیز می‌فرماید

: «مَنْ حَجَّ فَزَارَ قَبْرِی بَعدَ وَفَاتِی، کَانَ کَمَنْ زَارَنِی فِی حَیَاتِی» (3)؛ «هرکس حج گزارد و قبر مرا پس از مرگم زیارت کند، همچون کسی است که در زمان حیاتم مرا زیارت کرده باشد» .

ده‌ها روایت دیگر در این‌باره از آن حضرت، از شیعه و سنی، وارد شده است. از این‌رو، سخن ابن‌تیمیه که در استحباب زیارت قبر پیامبر اکرم (ص) شک کرده و در «منهاج السنّه» و دیگر آثار خود بدان پرداخته و اینکه معتقد است روایت‌هایی که درباره زیارت قبر نبی (ص) وارد شده، ضعیف و بلکه جعلی است، سخنی نارواست. البته «مقدسی» می‌نویسد که ابن تیمیه به زیارت نبی اکرم (ص) معتقد بوده است. سپس از او نقل می‌کند:

1- صحیح مسلم، ج ٣، ص ۶۵.
2- الغدیر، امینی، ج ۵، ص ٩٣ با استناد به چهل راوی از مذاهب چهارگانه .
3- همان، با استناد به ٢۵ راوی .