بدعت معیارها و پیامدها صفحه 12

در تفسیر این آیات چنین آمده است:

«دین حق، همان حکم خدای سبحان است و هیچ‌کس جز او حق حکم‌کردن ندارد و این حقیقت منطبق بر خلقت الهی است و ماورای آن هر حکمی باشد، باطل است و انسان را جز به راه بدبختی و هلاکت نمی‌کشاند و به چیزی جز عذاب جهنم رهنمون نخواهد شد» .

بنابراین، نتیجه می‌گیریم چون حکم خداوند سبحان واحد است، هر حکمی که در میان مردم رایج شود، از دو حال خارج نیست: یا حکم حقیقی خداوند است که با وحی یا رسالت به دست آمده یا حکم دروغینی است که به افترا به خدای سبحان نسبت داده شده است؛ افزون بر اینکه مشرکان چنین احکامی را که خود پدید آورده و در میان جوامع رایج کرده بودند، به خدا نسبت می‌دادند؛ خدای متعال در این آیه شریفه، به همین مطلب اشاره می‌کند: ( وَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَیْها آباءَنا وَ اللَّهُ أَمَرَنا بِها) ؛ «و چون کار زشتی کنند، می‌گویند: پدران خود را بر آن یافتیم و خدا ما را بدان فرمان داده است» . (اعراف: ٢٨)

در تفسیر آیه ( وَ ما ظَنُّ الَّذِینَ یَفْتَرُونَ عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ یَوْمَ الْقِیامَةِ)(1)نیز آمده است:

«چون در آیه قبل این سؤال مطرح شده [است] که: ( أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللَّهِ تَفْتَرُونَ) ؛ «آیا خدا به شما اجازه داده یا بر خدا دروغ می‌بندید؟» و پاسخِ این سؤال از موردِ خودِ سؤال مشخص است که کار آنها جز دروغ بستن بر خدا چیز دیگری نیست [و از طرفی] خدای سبحان عاقبت بسیار بدی را برای دروغ بستن بر خود که به حکم بداهت، از بزرگ‌ترین گناهان