بدعت معیارها و پیامدها صفحه 122

بر سَرِ آن نیستم که بیشتر از این به بیان روایاتی بپردازیم که تأکید کننده این نکته است که عمر بن خطاب تنها کسی بود که از متعه حج نهی کرد و اعلام کرد که انجام دهنده آن را مُجازات خواهد کرد.

درحالی‌که متعه حج، به اقرار و اعتراف خود او، بخشی از شریعت و سنتی از سنت‌های رسول اکرم (ص) بود و او (عمر) شخصاً به همراه رسول خدا (ص) این کار را انجام داده بود و بعد از انجام دادن آن، انجام‌دهنده آن را به عقوبت تهدید کرده بود.

ب) موضع مسلمانان در برابر این نهی

مسلمانان در برابر این نهی صریح موضع گرفتند که در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌کنیم.

مالک از محمد بن عبدالله نقل کرده که او از سعد بن ابی‌وقّاص و ضحاک بن قیس در سالی که معاویة بن ابی‌سفیان حج انجام می‌داد، شنید که این دو (سعد و ضحاک) درباره حج تمتع صحبت می‌کردند و ضحاک بن قیس گفت: «حج تمتع انجام نمی‌دهد، مگر کسی که به امر [دین] خدای تعالی نادان باشد» ! سعد گفت: «ای برادرزاده، بد حرفی زدی» ! ضحاک گفت: «همانا عمر بن خطاب از این کار نهی کرده است» . سعد گفت: «رسول خدا نیز به انجام این کار مبادرت کرده و ما نیز به همراه ایشان چنین کردیم»(1)

با دقت در این سخن ضحاک که گفت: «حج تمتع انجام نمی‌دهد، مگر کسی که به امر [دین] خدای تعالی نادان باشد» ، می‌توان به آثار سوء بدعت پی برد؛ زیرا حج تمتع از دستورهای صریح خداوند در قرآن