بدعت معیارها و پیامدها صفحه 126

ویَدَعُهُمْ ثُمَّ یَخْرُجُ أَیضاً فَیَجبیئوُنَ ویَقُومونَ خَلْفَهُ فَیَدْخُلُ ویَدَعُهُم مِراراً.(1)

رسول خدا (ص) در ماه رمضان نماز خواندن خود را زیاد می‌کرد وقتی که نماز مغرب و عشا را به‌جا می‌آورد، بعد از آن به نمازهای مستحب می‌پرداخت. مردم نیز پشت سر آن حضرت [به جماعت] می‌ایستادند و [در این حال،] ایشان به داخل خانه خود رفته، آنها را ترک می‌کردند. پس از لختی بازمی‌گشتند و همین ماجرا بارها تکرار می‌شد.

بخاری نقل می‌کند:

«یحیی بن بکیر» از لیث از عقیل از ابن شهاب نقل می‌کند که گفت: «عروه به من خبر داد که عایشه او را خبر داد که رسول خدا (ص) در دل یکی از شب‌ها به مسجد رفته و مشغول نماز شد. بعد کسانی رفتند و پشت سر ایشان به نماز ایستادند. چون صبح شد، این خبر بین مردم پخش شد و در شب سوم تعداد زیادی [نیمه شب] در مسجد جمع شدند و چون پیامبر اکرم (ص) به مسجد آمدند، مردم نیز پشت سر ایشان نماز خواندند. چون شب چهارم شد، مسجد دیگر گنجایش جمعیت را نداشت تا اینکه آن حضرت برای نماز صبح بیرون آمد و چون از نماز فارغ شد، رو به مردم کرد و شهادت به وحدانیت خدا و رسالت خود داد و فرمود:

«أمّا بَعْدُ، فَإنَّهُ لَمْ یخْفَ عَلَیَّ مَکَانُکُم، وَ لَکِنِّی خَشِیتُ أنْ‌تُفْرَضَ عَلَیکُم فَتَعْجِزُوا عَنْهَا»(2)؛ «اما بعد، نیت شما بر من آشکار است، لکن از این می‌ترسم که این عمل بر شما واجب شود و آن‌گاه از