بدعت معیارها و پیامدها صفحه 13

است، مقرر داشته [است] که اثر سوء آن، لامحاله به آنان خواهد رسید. بنابراین پس از این سؤال [به جای جواب] تهدید کرده [است]: «و کسانی که بر خدا دروغ می‌بندند، روز رستاخیز چه گمان دارند!»(1)

در جای دیگر می‌فرماید:

(وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُکُمُ الْکَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَی اللهِ الْکَذِبَ إِنَّ الَّذِینَ یَفْتَرُونَ عَلَی اللهِ الْکَذِبَ لا یُفْلِحُونَ) (نحل:١١۶)

و برای آنچه زبان شما به دروغ می‌پردازد، مگویید این حلال است و آن حرام، تا بر خدا دروغ بندید؛ زیرا کسانی که بر خدا دروغ می‌بندند، رستگار نمی‌شوند.

«عبدالرحیم قصیر» روایت کرده است:

«عبدالملک بن اعین» به املای امام صادق (ع) چنین نوشت:

إِذَا اَتَی العَبْدُ بِکَبِیرَةٍ مِنْ کَبَائِرِ الْمَعَاصِی الَّتِی نَهَی اللهُ عَنْهَا کَانَ خَارِجاً مِنَ الإِیمانِ وَثَابِتاً عَلَیْهِ اسْمُ الإِسلامِ؛ فَإِنْ تَابَ وَاسْتَغْفَرَ عَادَ إِلَی الإِیمانِ وَلَمْ یُخْرِجْهُ إِلَی الْکُفْرِ والْجُحُودِ وَالاسْتِحْلالِ؛ وَإِذَا قَالَ لِلْحَلالِ هَذَا حَرَامٌ ولِلْحَرَامِ هَذَا حَلالٌ ودَانَ بِذَلِکَ، فَعِنْدَنَا یَکُونُ خَارِجاً مِنَ الإِیمَانِ والإِسْلامِ إِلَی الْکُفْر.(2)

هنگامی که بنده‌ای مرتکب یکی از گناهان کبیره یا صغیره شود که خداوند از آنها نهی کرده است، از ایمان بیرون می‌رود. اما هنوز نام اسلام بر او ثابت است [و می‌توان او را مسلمان نامید]. در این حال اگر توبه کرد و طلب آمرزش نمود، به دایره ایمان بازمی‌گردد و گناهش او