بدعت معیارها و پیامدها صفحه 28

زیرا اینها سخن من نیست. بلکه وحی الهی است که پروردگارم مرا فرمان داده است تا از آن پیروی کنم و از غیر آن پیروی نکنم و من نیز بدون شک از فرمان پروردگارم سرپیچی نخواهم کرد؛ چرا که در صورت سرپیچی از فرمان او، از عذاب روز بزرگ که روز دیدار اوست، می‌ترسم.

این آیه مبارکه همچنین به صورت آشکار دلالت دارد بر قدسی‌بودن فرمان الهی که از طریق وحی وارد می‌شود و اینکه تحریفِ این نص شریف یا تبدیل آن، کار بسیار خطرناکی است که انجام‌دهنده آن را در معرض نابودی و زیان‌کاری آشکار قرار می‌دهد.

شش - ( وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللهِ کَذِباً أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الظَّالِمُونَ) ؛ «و کیست ستمکارتر از آن‌کس که بر خدا دروغ بسته یا آیات او را تکذیب نموده؟ بی‌تردید، ستمکاران رستگار نمی‌شوند» . (انعام:٢١)

دروغ از گناهان مهلکی است که خداوند متعال انجام‌دهندگان آن را به آتش تهدید کرده است. این عمل زشت کلید هر شری است و بدعت، بدترین نوع دروغ است؛ زیرا بدعت، دروغ‌بستن به خدا و پیامبر خدا (ص) ، و تحریف قوانین دین حنیفی است که خداوند به پیروی از آن فرمان داده و رسول خود را برای ابلاغ آن مبعوث کرده است تا به خاطر آن جهاد کند؛ به‌گونه‌ای که خون‌های بسیاری در راه پاسداری و محافظت از آن در برابر خطر تحریف و سیاه‌نمایی به زمین ریخته است.

بدعتگذار از یک‌سو با دروغ‌بستن و افترازدن بر خداوند و نسبت‌دادنِ اموری که درباره آنها حکم و برهانی نازل نشده است، خود را در برابر جبار زمین و آسمان قرار می‌دهد و از دیگر سوی، در راه پیروی از هوا و هوس خویش، در دین خدا دخل و تصرف می‌کند؛ اموری را که در دین نیست، بر