بدعت معیارها و پیامدها صفحه 37

یک - یکی از صحابه از پیامبر اکرم (ص) اجازه خواست که رهبانیت پیشه کند. آن حضرت در پاسخ وی فرمود:

«إنَّ ترَهُّبَ اُمَّتِی الْجُلُوسُ فِی الْمَسَاجِدِ لإنْتِظَارِ الصَّلاةِ» (1)؛ «رهبانیت امت من نشستن در مساجد به انتظار نماز است» .

دو - جابر بن عبدالله انصاری روایت کرده است رسول خدا (ص) در سفر مردی را دید که جمعیتی به دورش گرد آمده‌اند و سایبانی برایش زده‌اند. فرمود: «این اوضاع برای چیست؟» عرض کردند: «مردی روزه‌دار است» . پیامبر فرمود:

«لَیسَ مِنَ الْبِرِّ الصِّیامُ فِی السَّفَرِ» (2)؛ «روزه گرفتن در سفر از جمله کارهای نیک نیست» .

سه - از امام صادق (ع) نقل است که فرمود:

رسول خدا (ص) در ماه مبارک رمضان به همراه مردم که برخی از آنها نیز پیاده بودند، از مدینه به سوی مکه بیرون آمد. وقتی به منطقه «کراع الغمیم» رسیدند، آن حضرت بین نماز ظهر و عصر ظرف آبی خواست، از آن نوشید، روزه خود را افطار کرد و مردم نیز به پیروی از ایشان روزه خود را افطار کردند. اما عده‌ای حاضر نشدند روزه خود را باز کنند و به حال روزه باقی ماندند. پیامبر این گروه را «نافرمان‌ها» نامید؛ زیرا همواره باید به آخرین فرمان پیامبر عمل کرد. (3)

چهار - امام صادق (ع) در روایتی فرمود:

یکی از صحابه رسول‌خدا (ص) به نام «سعد بن اشجع» گفت: «من خدا را و رسول خدا را و همه این حاضران را به شهادت می‌گیرم که خواب را و خوردن غذا در روز را و پوشش شب و هم‌نشینی با مردم و نزدیکی با زنان را بر خود حرام کردم!» پیامبر (ص) به او فرمود:

1- الاعتصام، شاطبی، ج ١، ص ٣٢۵.
2- مسند احمد، ج ٣، صص ٣١٩ و ٣٩٩؛ من لا یحضره الفقیه، شیخ صدوق، ج ٢، ص ١۴٢؛ تاریخ مدینه دمشق، ابن عساکر، ج ۵۴، ص ٨۶.
3- کافی، ج ۴، ص ١٢٧؛ من لایحضره الفقیه، ج ٢، ص ١۴١.