بدعت معیارها و پیامدها صفحه 38

یَا سَعْدُ، لَمْ‌تَصْنَعْ شَیْئاً، کَیْفَ تَأْمُرُ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَی عَنِ الْمُنْکَرِ إِذَا لَمْ تُخَالِطِ النَّاسَ! وَ سُکُونُ الْبَرِّیَّةِ بَعْدَ الْحَضَرِ کُفْرٌ لِلنِّعْمَةِ، نَمْ بِاللَّیْلِ وَ کُلْ بِالنَّهَارِ، وَ الْبَسْ مَا لَمْ یَکُنْ ذَهَباً أَوْ حَرِیراً أَوْ مُعَصْفَراً وَ أْتِ النِّسَاءَ.(1)

ای سعد! کار [درست]ی نکرده‌ای؛ اگر با مردم هم‌نشینی نکنی، چگونه می‌خواهی امر به معروف و نهی از منکر کنی! بیابان‌نشینی هم برای کسی که شهرنشین بوده، کفران نعمت است؛ شب‌ها بخواب. روزها غذا بخور. لباس‌هایی که در آن، الیاف طلا، حریر و پارچه رنگ شده یا مُعَصفَر به کار نرفته باشد، بپوش و با زنان نزدیکی کن.

برخی بر این باورند که اگر چیزی از سوی خود به دین بیفزایند، بندگی خدا را به طور کامل به‌جا آورده‌اند. آنان می‌پندارند با انجام این عملِ خود، عبادتشان نزد خدای تعالی بیشتر پذیرفته است؛ زیرا امر مباحی را بر خود حرام، مستحبی را بر خود واجب و مکروهی را حرام کرده‌اند! اما پروردگار سبحان آشکارا در کتاب مقدس خود فرموده است:

(قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَةَ اللهِ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّیِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِیَ لِلَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا خالِصَةً یَوْمَ الْقِیامَةِ کَذلِکَ نُفَصِّلُ الآیاتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ) (اعراف: ٣٢)

بگو: چه کسی زینت‌های خدا را که برای بندگان خود آفریده حرام کرده و از مصرف رزق حلال و پاکیزه منع نموده است؟ بگو این نعمت‌ها در دنیا برای اهل ایمان است و خالصِ همین لذت‌ها [یعنی لذات کاملِ بدون درد و نیکوتر از اینها] در آخرت برای آنان خواهد بود. ما آیات خود را برای اهل دانش چنین مفصل و روشن بیان می‌کنیم.