بدعت معیارها و پیامدها صفحه 43

باطل و فصل‌الخطاب همه امور است و سنت شریف نبوی نیز چه به قول یا فعل یا تقریر باشد، سنتی الهی است که از هر لغزش و خطا و سهو و فراموشی و اشتباه در امان است؛ این، شریعتی است که خدای متعال به پذیرش آن فرمان داده و از جایگاه عزتش این بیان نازل شده است:

(یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ لا تُبْطِلُوا أَعْمالَکُمْ) (محمد: ٣٣)

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، خدا را اطاعت کنید و از پیامبر [او نیز] اطاعت نمایید، و کرده‌های خود را تباه مکنید.

خداوند در آیه دیگری نیز می‌فرماید:

(مَنْ یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللهَ وَ مَنْ تَوَلَّی فَما أَرْسَلْناکَ عَلَیْهِمْ حَفِیظاً) (نساء:٨٠)

هر کس از پیامبر فرمان بَرَد، در حقیقت، خدا را فرمان برده [است]؛ و هر کس روی‌گردان شود، ما تو را بر ایشان نگهبان نفرستاده‌ایم.

قرآن وحی الهی است که حقایق و شرایع دین را بر ما آشکار می‌سازد و سنت مطهر، عنایتی الهی است که در ذات خود، معصوم و نگهبان شریعت از تحریف است؛ سنت، امینِ رسالت حقه الهی است و همگان باید در برابر قرآن و سنت، هر دو، تسلیم باشند که در غیر این صورت، با در نظرگرفتن رأی‌ها و نظریه‌های افراد در برابر این دو عنصر الهی و گرفتن سنت از راه غیرمعصوم که سنت را در برابر قرآن قرار می‌دهد، بدعت‌ها ایجاد می‌شود؛ زیرا غیرمعصوم در جایگاه خطا و اشتباه است و گاه می‌شود که دروغ بگوید، افترا ببندد و ادعای باطلی کند. بنابراین، تسلیم در برابر او، خود، سبب انحراف و پیروی از رأی و نظرش عامل بروز بدعت‌گذاری است. ولی پیشوایان و امامان معصوم (ع)