- سخن مجمع 1
- عدم مشروعیّت نماز تراویح از منظر قرآن وسنّت 13
- پیدایش نماز تراویح 14
- دستۀ اوّل از روایات 23
- نماز تراویح در روایات اهل بیت(علیهم السلام) 23
- دسته دوّم از روایات 24
- سنّت پیامبر(صلی الله علیه و آله) از زبان اهل بیت(علیهم السلام) 27
- موضع صحیحین در برابر نماز تراویح 28
- تحقیقی در حدیث صحیحین 31
- جمع شدن مردم بر یک امام در عصر عمر 34
- اختصاص تشریع به خداوند 39
- توجیهاتی برای گریز از مشکل بدعت 42
- چکیدۀ بحث 53
زمانی هم که به سیرۀ پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) مراجعه می کنیم، اثری از« نماز تراویح» نمی بینیم؛ بلکه در سیرۀ نبوی، فقط تأکید بر شب زنده داری در ماه مبارک رمضان، آن هم به صورت فرادا دیده می شود، نه به صورت جماعت.
روایات هم - چنان که خواهد آمد - بر این نکته تأکید می کنند که نماز تراویح را نه پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله) آورده و نه در زمان آن حضرت انجام می شده است بلکه حتّی در زمان ابو بکر نبوده و اصلاً خداوند غیر از نماز باران، ادای هیچ نماز مستحب دیگری را به جماعت جایز نکرده است و نماز جماعت فقط در نمازهای پنجگانه، نماز طواف ونماز آیات، تشریع شده است.
پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) هم اعمال مستحب را در شب ماه رمضان، بدون جماعت انجام می دادند و مردم را هم به شب زنده داری در ماه مبارک رمضان ترغیب می نمودند و مسلمانان نیز طبق آنچه از پیامبر می دیدند، عمل می کرده اند.
این موضوع در زمان ابو بکر هم ادامه داشت تا این که وی در سال سیزده هجری از دنیا رفت. پس از وی، عمر عهده دار امر خلافت گردید. او هم ماه رمضان سال سیزدهم هجری را به همان روال ادامه داد.
پیدایش نماز تراویح
در ماه رمضان سال چهاردهم هجری، شبی عمر با همراهانش وارد مسجد گردید. نماز گزاران را در حالتهای گوناگونی چون: قیام،