- سخن مجمع 1
- عدم مشروعیّت نماز تراویح از منظر قرآن وسنّت 13
- پیدایش نماز تراویح 14
- دستۀ اوّل از روایات 23
- نماز تراویح در روایات اهل بیت(علیهم السلام) 23
- دسته دوّم از روایات 24
- سنّت پیامبر(صلی الله علیه و آله) از زبان اهل بیت(علیهم السلام) 27
- موضع صحیحین در برابر نماز تراویح 28
- تحقیقی در حدیث صحیحین 31
- جمع شدن مردم بر یک امام در عصر عمر 34
- اختصاص تشریع به خداوند 39
- توجیهاتی برای گریز از مشکل بدعت 42
- چکیدۀ بحث 53
اعتقاد امامیّه دربارۀ نماز تراویح
شیعۀ امامیّه با پیروی از پیامبر(صلی الله علیه و آله) و اهل بیت او(علیهم السلام) و به موجب آیۀ: ...مَّا نَزَّلَ اللّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ... (1)، نوافل ماه مبارک رمضان را بدون جماعت برگزار می کنند و به جماعت خواندن آن را بدعت و امر غیر مشروعی می دانند که بعد از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) ایجاد شده است.
شیخ طوسی گفته است:
«نوافل ماه رمضان فرادا خوانده می شود و جماعت در آن، بدعت است».
بر حقّانیّت قول شیعه و بدعت بودن جماعت، به روایت زید بن ثابت (2) از پیامبر استدلال شده است که فرمودند:
«خواندن نماز در خانه، غیر از نمازهای واجب، از خواندن آن نمازها در مسجد، فضیلت بیشتری دارد» (3).
در جواهر الکلام شیخ محمّد حسن نجفی آمده است:
«یکی از دلایل نظریّۀ شیعه امکان ادّعای تواتر اخبار بر بدعت بودن جماعت در نوافل رمضان است» (4).
1- (1) - اعراف (7): 71.
2- (2) - سنن ابی داود: 2/ 69.
3- (3) - الخلاف: 529/1 ، کتاب الصلوه، مسأله 268.
4- (4) - جواهر الکلام: 144/13.