- سخن مجمع 1
- عدم مشروعیّت نماز تراویح از منظر قرآن وسنّت 13
- پیدایش نماز تراویح 14
- دستۀ اوّل از روایات 23
- نماز تراویح در روایات اهل بیت(علیهم السلام) 23
- دسته دوّم از روایات 24
- سنّت پیامبر(صلی الله علیه و آله) از زبان اهل بیت(علیهم السلام) 27
- موضع صحیحین در برابر نماز تراویح 28
- تحقیقی در حدیث صحیحین 31
- جمع شدن مردم بر یک امام در عصر عمر 34
- اختصاص تشریع به خداوند 39
- توجیهاتی برای گریز از مشکل بدعت 42
- چکیدۀ بحث 53
رمضان به جماعت و نماز ضحی (نافلۀ چاشت) بدعت است، پس آگاه باشید! و در ماه رمضان برای نماز شب اجتماع نکنید و نماز ضحی نخوانید که این کارها معصیت است. بدانید که هر بدعتی، گمراهی است و هر گمراهی، به سوی آتش می رود، سپس از منبر فرود آمد و فرمود: کم سنّت از زیادِ بدعت، بهتر است». (1)
2- عبید بن زراره از امام صادق(علیه السلام) روایت می کند:
«پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در ماه رمضان بسیار نماز می خواند و پس از نماز عشا به نماز می ایستاد. مردم هم به دنبال ایشان به نماز می ایستادند. پیامبر آنان را ترک می کرد و وارد خانه خود می شدند. بعد از مدّتی دوباره برای نماز می آمدند و همان کار، بارها تکرار می شد» (2) .
شاید هم این کار، دوبار تکرار شده باشد؛ یک بار در آخر شب؛ چنان که در روایت اوّل آمده و دیگری بعد از نماز عشا که در روایت دوّم آمده است.
موضع صحیحین در برابر نماز تراویح
احادیث روایت شده از اهل سنّت، با روایات شیعه متفاوت است. در این جا عبارت شیخین (مسلم و بخاری) آورده می شود:
بخاری روایت کرده است:
1- (1) - من لا یحضره الفقیه، کتاب الصوم: 87 .
2- (2) - کافی: 154/4.