- سخن مجمع 1
- عدم مشروعیّت نماز تراویح از منظر قرآن وسنّت 13
- پیدایش نماز تراویح 14
- دستۀ اوّل از روایات 23
- نماز تراویح در روایات اهل بیت(علیهم السلام) 23
- دسته دوّم از روایات 24
- سنّت پیامبر(صلی الله علیه و آله) از زبان اهل بیت(علیهم السلام) 27
- موضع صحیحین در برابر نماز تراویح 28
- تحقیقی در حدیث صحیحین 31
- جمع شدن مردم بر یک امام در عصر عمر 34
- اختصاص تشریع به خداوند 39
- توجیهاتی برای گریز از مشکل بدعت 42
- چکیدۀ بحث 53
شدن،ترک کرده در حالی که آن را موافق با شریعت دانسته است، حال کدام یک از دو قول، حجّت و قابل پذیرش است؟
تحقیقی در حدیث صحیحین
در حدیث شیخین، اشکالات بسیاری هست که باید روشن شود:
مشکل اوّل: معنای این کلام: «... می ترسم که این کار بر شما واجب شود و از انجام آن عاجز گردید» چیست؟ آیا معنای آن این است که: ملاک تشریع احکام، استقبال، یا عدم استقبال، عامّه از یک عبادت است که اگر به عبادتی مشتاق بودند، بر آنان واجب می شود و الا واجب نمی شود؟
با این که ما معتقدیم ملاک تشریع احکام، مصالح واقعی حکم است، چه مردم استقبال کنند، یا نکنند و تشریع خدا، تابع اقبال یا روی گردانی مردم نیست بلکه پیرو مجموعه ای از مصالح و مفاسد است که خداوند به آنها از دیگران داناتر است.
مشکل دوّم: اگر فرض کنیم که صحابه، اهمیّت دادن خود به نماز تراویح را با برگزار کردن آن به صورت جماعت نشان داده اند، آیا این می تواند سببی برای وجوب دائمی آن باشد؟
مسجد پیامبر در آن روزگار از نظر فضا محدود بود و گنجایش حدود شش هزار نفر را داشته است. در فقه مذاهب اربعه آمده است:
«مسجد نبوی در آغاز 30 *35 متر بوده و پس از آن، پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) آن را وسعت داده و مساحت آن را 50 * 57 متر کرده