- سخن مجمع 1
- عدم مشروعیّت نماز تراویح از منظر قرآن وسنّت 13
- پیدایش نماز تراویح 14
- دستۀ اوّل از روایات 23
- نماز تراویح در روایات اهل بیت(علیهم السلام) 23
- دسته دوّم از روایات 24
- سنّت پیامبر(صلی الله علیه و آله) از زبان اهل بیت(علیهم السلام) 27
- موضع صحیحین در برابر نماز تراویح 28
- تحقیقی در حدیث صحیحین 31
- جمع شدن مردم بر یک امام در عصر عمر 34
- اختصاص تشریع به خداوند 39
- توجیهاتی برای گریز از مشکل بدعت 42
- چکیدۀ بحث 53
هشت رکعت می باشد، پس نهایت آنچه در تأسی به پیامبر لازم می آید، اقتدای به او در همین حد است، نه در مقدار و تعداد و شرایطی که ثابت نشده و یا به تعبیر قسطلانی، عدمش ثابت شده و از بجا آوردن مازاد، به «بدعت» تعبیر کرده است به این دلایل:
1 - پیامبر به جماعت خواندن آن را سنّت قرار نداده است.
2 - در زمان ابو بکر هم، چنین چیزی نبوده است.
3 - اقامۀ این نماز در سر شب نبوده است.
4 - هر شب نبوده.
5 - رکعات آن به این تعداد نبوده است (1).
سپس برای مشروعیّت بخشیدن به نماز تراویح، دست به دامان اجتهاد خلیفه شده است.
عینی می نویسد:
«پیامبر اکرم (تراویح) را سنّت قرار نداد. در زمان ابوبکر هم سنّت نبوده است».
سپس عینی در اثبات مشروعیّت آن به اجتهاد و استنباط عمر از نماز خواندن دو شبۀ پیامبر اعتماد می کند (2).
مشکل پنجم: اگر نظر اهل بیت را که یکی از ثقلین هستند، قبول کنیم؛ اقامۀ نوافل به جماعت مطلقا بدعت می باشد. و اگر نظر مسلم و
1- (1) - ارشاد الساری: 4/ 656، کتاب صلوه تراویح باب فضل من قام رمضان.
2- (2) - عمده القاری: 6/ 126، کتاب التراویح ذیل حدیث 116.