نماز تراویح، سنت یا بدعت؟ صفحه 34

بخاری را بپذیریم، آنچه از سنّت پیامبر(صلی الله علیه و آله) ثابت شده همان است که قسطلانی ذکر کرده و بقیّه بدعت است؛ یعنی در صورت دوّم، عمل مشروع است، امّا این کیفیتّی که الآن به آن عمل می شود، نا مشروع است.

با این توضیحات، جز این که خلیفۀ دوّم، مردم پراکنده را بر یک امام متّحد کرد، دلیلی برای اثبات مشروعیّت آن باقی نمی ماند که اکنون آن را مورد بحث قرار می دهیم.

جمع شدن مردم بر یک امام در عصر عمر

بخاری روایت می کند:

«چون پیامبر(صلی الله علیه و آله) از دنیا رفت، کار مردم بر همین منوال (عدم برگزاری نماز تراویح به جماعت) بود. در زمان خلافت ابو بکر و سال اوّل خلافت عمر هم این چنین بود» (1).

از عبدالرحمن بن عبد القاری هم نقل می کند که گفت:

«شبی در ماه رمضان، با عمر به مسجد رفتیم. مردم را در حالتهای مختلف نماز پراکنده یافتیم، کسی به تنهایی نماز می خواند و کسی چند تن را امامت می کرد.

عمر گفت: می بینم که اگر این مردم را به نماز خواندن پشت یک امام، متّحد کنم، کار خوبی است، پس از این تصمیم، آنان را بر امامت