- سخن مجمع 1
- عدم مشروعیّت نماز تراویح از منظر قرآن وسنّت 13
- پیدایش نماز تراویح 14
- دستۀ اوّل از روایات 23
- نماز تراویح در روایات اهل بیت(علیهم السلام) 23
- دسته دوّم از روایات 24
- سنّت پیامبر(صلی الله علیه و آله) از زبان اهل بیت(علیهم السلام) 27
- موضع صحیحین در برابر نماز تراویح 28
- تحقیقی در حدیث صحیحین 31
- جمع شدن مردم بر یک امام در عصر عمر 34
- اختصاص تشریع به خداوند 39
- توجیهاتی برای گریز از مشکل بدعت 42
- چکیدۀ بحث 53
مسجد رفت. مردم در گوشه ای از مسجد نماز می خواندند. فرمود: چه می کنند؟ گفتند:ابی بن کعب بر عدّه ای از مردم امامت می کند. فرمود: کار درستی می کنند و خوب کاری انجام می دهند و ابن عبد البرّ هم آن را نقل کرده است، در پاسخ می گوییم: در سند این روایت، مسلم بن خالد وجود دارد که ضعیف است و آنچه در کلام علما یقینی است این است که عمر مردم را به امامت ابی بن کعب جمع کرد» (1).
قسطلانی هم می گوید:
«کار مردم بر همین منوال بود؛ یعنی بر ترک جماعت در تراویح و در زمان ابو بکر هم همین طور بود...» (2).
2- آن جا که عمر گفت :
«این بدعت خوبی است!»، در شرح آن گفته اند: این از سنّتهای خلیفه بود و ارتباطی به شرع ندارد. عدّه ای از علما به این امر تصریح کرده اند:
قسطلانی می گوید:
«آن را بدعت نامید؛ چون پیامبر به جماعت خواندن آن را سنّت قرار نداده بود. در زمان ابو بکر صدّیق هم، چنین سنّتی وجود
1- (1) - عمده القاری فی شرح صحیح البخاری: 6/ 125. همین سؤال وجواب در فتح الباری هم آمده است.
2- (2) - ارشاد الساری456/4، کتاب صلوه التراویح باب فضل من قام رمضان.