نماز تراویح، سنت یا بدعت؟ صفحه 41

این قول واضح است و در هر، صورت خدای سبحان امر دین خود را از حیث تشریع و قانونگذاری به راهی غیر از«وحی»، واگذار نکرده است.

شوکانی در این باره می گوید:

«حقّ این است که قول صحابی حجّت نیست و خدای سبحان برای این امّت جز حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله) پیامبری نفرستاده و ما هم غیر او پیامبری نداریم. صحابه و هر که بعد از آنان بیاید، به یک اندازه مکلّف به تبعیّت از او و کتاب و سنّت هستند، پس هر کس اقامۀ دین خدا را در غیر این دو بداند، به چیزی که در دین خدا نیست، معتقد شده و دینی را تأیید کرده که از جانب خدا نیامده است» (1).

قسطلانی هم از ابن التین و بقیّه روایتی را نقل کرده که خلاصه اش این است:

«عمر از اینکه پیامبر، نماز جماعت مردم را در آن چند شب تایید کرده و ناراحتی ایشان، از ترس وجوب بوده چنین استنباط کرده که در زمان نبودن پیامبر،ترس از واجب شدن، منتفی شده و چون همیشه در نظرش اجتماع از تفرقه و جدایی، بهتر بوده و موجب نشاط نماز گزاران می شده است، اقدام به تشریع این نماز کرده است» (2).

بر این استدلال هم اشکالاتی وارد می شود: