نماز تراویح، سنت یا بدعت؟ صفحه 53

دلیل امر هم این است که: این تقسیم، از نظر عقلی محال است؛ همچنان که تقسیم ظلم به خوب و بد ممکن نیست، تقسیم بدعت، به خوب و بد هم امکان پذیر نمی باشد؛ چون بدعت در یک کلام، افترا بستن به شریعت و نسبت دادن آنچه در شریعت نیست به آن است و این معنای با قبح، و بدی و مذمومیّت، تلازم داشته و در هیچ حالی از آن جدا شدنی نیست. و این تقسیم، بر فرض امکان جدایی بین بدعت و قبح و امکان وجود بدعت خوب بنا شده است و این از حمل کلمۀ بدعت بر معنای لغوی آن؛ یعنی «نو آوری» نشات گرفته است. بدیهی است که «نو آوری» می تواند خوب یا بد باشد و ما بحثی در آن نداریم. همۀ حرف ما در معنای شرعی بدعت است و در این فرض،گویندگان این سخن، در مغالطۀ بزرگی گرفتار آمده اند؛ زیرا اوّل از معنای شرعی بدعت سخن می گویند، بعد ادّعای قابل تقسیم بودن آن را کرده بلکه آن را تقسیم هم می کنند، ولی به معنای لغوی؟

چکیدۀ بحث

«نماز تراویح»، ریشه در کتاب و سنّت ندارد. ائمه اهل بیت(علیهم السلام) بر این نکته تاکید دارند که نماز تراویح، بدعت بوده و شارع حکیم آن را تشریع نکرده است؛ همچنان که در زمان پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) و ابو بکر و مدّتی از