ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 249

«عایشه» می گوید: «هنگامی که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم بیمار شد و درد او شدّت یافت، از خانه خارج شد در حالی که دو نفر زیر بازوانش را گرفته بودند و او پاهایش را به زمین می کشید. این دو نفر یکی «عبّاس بن عبدالمطلّب» بود، و یک مرد دیگر.»

«عبیدالله بن عتبه بن مسعود» که این خبر را از «عایشه» نقل کرده- می گوید: این گفته «عایشه» را به «عبدالله بن عبّاس» گفتم، «ابن عباس» گفت: می دانی آن مرد دیگری که «عایشه» نامش را نبرد کیست؟ گفتم: نه، گفت: «علیّ بن ابی طالب» بود، سپس «ابن عباس» اضافه کرد: «عایشه از علی خوشش نمی آمد و دوست نمی داشت در هیچ مورد از علی

به نیکی یاد شود!!»(1)

هرگاه «عایشه» دوست ندارد از «علی» به نیکی یاد شود و حاضر نیست نام او را از جمله کسانی ببرد که یک گام با پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم برداشته اند، چگونه حاضر است و چگونه دوست می دارد از «وصایت»- که سراسر نیکی و خیر است- یاد کند؟!

*****

1- رجوع کنید به السیره الحلبیه (حلبی شافعی) ج3 ص344 والطبقات (ابن سعد) ق2 ج2 ص29 (با سند صحیح) ط لیدن و صحیح (بخاری) باب مرض النبی ووفاته- ج5 ص139-140 افست دار الفکر بر ط استانبول ولیکن این جمله بخصوص را- یعنی جمله ابن عباس که عایشه از علی خوشش نمی آمد و دوست نداشت از او به نیکی یاد شود- «بخاری» حذف کرده و قسمت قبل آن را آورده؛ و این، طبق عادتی است که در امثال این موارد دارد امّا در الطبقات (ابن سعد) با (سند صحیح) آمده است.