ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 301

فشاری و لج می کردند و طرفداران آنها در اثبات دیوانه شدن پیامبر در آخر عمرش- نَعوذُ الله!- سخت به تلاش می افتادند، کتابهائی می نوشتند، و طومارهائی را در ردّ نوشته پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم و ردّ کسی که به آن «احتجاج و استدلال» می کرد، می نگاشتند.

به این خاطر بود که «حکمت بالغه» آن حضرت اقتضا کرد، از نوشتن صرفنظر کند تا این «مخالفان و اولیاء آنها» بابی را در طعن بر «نبوّت» نگشایند- نَعوذُ بِاللهِ وَ بِهِ نَستَجیر!

از طرفی پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم می دید که «علی و دوستانش»- که قلبی پاک دارند- در برابر مضمون آن نوشته، خاضعند، چه بنویسد و چه ننویسد. دیگران هم به آن عمل نمی کنند و آن را معتبر نمی شمارند. بنابراین، «حکمت»- در چنین وضعی- اقتضای ترک و عدم نوشتن آن را داشت، زیرا پس از آن «معارضه» و «اختلاف»، اثری جز «فتنه» نمی توانست داشته باشد. این «حقیقت» بر کسی پوشیده نیست.