اصول عقاید از دیدگاه اهل بیت علیهم السلام صفحه 146

1- 455. بحارالأنوار، ج 6، ص 58.

2- 456. نور الثقلین، ج 4، ص 555، ح 71.

3- 457. نهج البلاغه، نامه 45.

4- 458. همان، خطبه 192.

مُزْدَجِرٌ»؛(1) «وقتی بندگان گناه می کنند خداوند آن ها را به کمی میوه ها و جلوگیری از برکات و بستن گنجینه های خیرات مبتلا می کند تا به سوی او بازگردند و دست از گناه بردارند و متذکر شوند و کار زشت را رها کنند.»

3 - رسیدن به نعمت و اجر پروردگار

الف) امام صادق علیه السلام فرمود: «إِنَّ هَذِهِ الْآفَاتِ وَ إِنْ کَانَتْ تَنَالُ الصَّالِحَ وَ الطَّالِحَ جَمِیعاً فَإِنَّ اللَّهَ جَعَلَ ذَلِکَ صَلاحاً لِلصِّنْفَینِ کِلَیهِمَا أَمَّا الصَّالِحُونَ فَإِنَّ الَّذِی یصِیبُهُمْ مِنْ هَذَا یردهم [یزِدْهُمْ نِعَمَ رَبِّهِمْ عِنْدَهُمْ فِی سَالِفِ أَیامِهِمْ فَیحْدُوهُمْ ذَلِکَ عَلَی الشُّکْرِ وَ الصَّبْرِ وَ أَمَّا الطَّالِحُونَ فَإِنَّ مِثْلَ هَذَا إِذَا نَالَهُمْ کَسَرَ شِرَّتَهُمْ وَ رَدَعَهُمْ عَنِ الْمَعَاصِی وَ الْفَوَاحِشِ...»؛(2) «همانا آفات، اگرچه انسان های خوب و بد را در برمی گیرد، ولی خداوند آن را برای هر دو دسته مصلحت قرار داده، امّا نیکوکاران، چیزی که از این آفات به آن ها می رسد یادآوری نعمت های خداوندشان است در گذشته، پس آن ها را به شکرگزاری و صبر وامی دارد. امّا بدکاران، وقتی به مصیبتی گرفتار می شوند از شرّ آنان کاسته می شود و آنان را از گناهان بیشتر باز می دارد...».

ب) امام صادق علیه السلام فرمود: «مَنْ مَرِضَ لَیلَهً فَقَبِلَهَا بِقَبُولِهَا کَتَبَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ عِبَادَهَ سِتِّینَ سَنَهً. قُلْتُ: مَا مَعْنَی قَبُولِهَا؟ قَالَ: لا یشْکُو مَا أَصَابَهُ فِیهَا إِلَی أَحَدٍ»؛(3) «کسی که یک شب مریض شود و با رضایت آن را بپذیرد خداوند عبادت شصت سال را برای او می نویسد. راوی از امام پرسید: آن را قبول کند یعنی چه؟ امام فرمود: این که از ناراحتی خود به کسی شکایت نکند.»

4 - اثر گناه

الف) امام جعفر صادق علیه السلام می فرماید: «مَا مِنْ نَکْبَهٍ تُصِیبُ الْعَبْدَ إِلاَّ بِذَنْبٍ وَ مَا یعْفُو اللَّهُ عَنْهُ أَکْثَرُ»؛(4) «هیچ نکبتی به انسان نمی رسد مگر به خاطر گناهش و آنچه را که خداوند می بخشد فراوان است.»