اصول عقاید از دیدگاه اهل بیت علیهم السلام صفحه 294

1- 945. معانی الأخبار، ص 32، ح 1.

2- 946. بحارالأنوار، ج 8، ص 197، ح 186.

3- 947. بحارالأنوار، ج 8، ص 119، ح 6.

4- 948. بحارالأنوار، ج 8، ص 131.

الضَّلالِ وَ الشِّرْکِ»؛(1) «خداوند به جز اهل کفر و انکار و اهل ضلالت و شرک را در دوزخ نگه نمی دارد...».

2 - امام رضاعلیه السلام فرمود: «إِنَّ اللَّهَ لا یدْخِلُ النَّارَ مُؤْمِناً وَ قَدْ وَعَدَهُ الْجَنَّهَ وَ لا یخْرِجُ مِنَ النَّارِ کَافِراً وَ قَدْ أَوْعَدَهُ النَّارَ وَ الْخُلُودَ فِیهَا»؛(2) «به طور حتم خداوند مؤمنی را که وعده بهشت داده داخل دوزخ نمی کند، و نیز کافری را که وعده آتش و خلود در آن را داده از دوزخ خارج نخواهد کرد.»

کیفر، مقتضای تجسّم عمل

1 - امیرمؤمنان علیه السلام فرمود: «وَ اعْلَمْ یا ابْنَ آدَمَ أَنَّ مِنْ وَرَاءِ هَذَا أَعْظَمَ وَ أَفْظَعَ وَ أَوْجَعَ لِلْقُلُوبِ یوْمَ الْقِیامَهِ... یوْمٌ لا تُقَالُ فِیهِ عَثْرَهٌ وَ لا یؤْخَذُ مِنْ أَحَدٍ فِدْیهٌ وَ لا تُقْبَلُ مِنْ أَحَدٍ مَعْذِرَهٌ وَ لا لِأَحَدٍ فِیهِ مُسْتَقْبَلُ تَوْبَهٍ لَیسَ إِلاَّ الْجَزَاءُ بِالْحَسَنَاتِ وَ الْجَزَاءُ بِالسَّیئَاتِ فَمَنْ کَانَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ عَمِلَ فِی هَذِهِ الدُّنْیا مِثْقَالَ ذَرَّهٍ مِنْ خَیرٍ وَجَدَهُ وَ مَنْ کَانَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ عَمِلَ فِی هَذِهِ الدُّنْیا مِثْقَالَ ذَرَّهٍ مِنْ شَرٍّ وَجَدَهُ»؛(3) «بدان ای فرزند آدم! که فراسوی این جهان روز قیامت است که بزرگ ترین درد بر دل های آدمی است. روزی که لغزش در آن بازنمی گردد و پذیرفته نمی شود. از کسی غرامتی و عذرخواهی و توبه پذیرفته نیست. جز در برابر گناهان کیفر نمی دهند. هر با ایمانی که به اندازه ذرّه ای در دنیا کار نیک انجام داده باشد آن را می یابد و نیز اگر شرّی را به انجام رسانده آن را می یابد.»

2 - و نیز از حضرت نقل شده که فرمود: «وقدّموا مااستطعتم من عمل تجدوه غداً»؛(4) «هرچه می توانید کردار نیک پیش فرستید که فردای قیامت آن را خواهید یافت.»

3 - و نیز فرمود: «وَأَعْجَبُ مِنْ ذَلِکَ طَارِقٌ طَرَقَنَا بِمَلْفُوفَهٍ فِی وِعَائِهَا وَ مَعْجُونَهٍ شَنِئْتُهَا کَأَنَّمَا عُجِنَتْ بِرِیقِ حَیهٍ أَوْ قَیئِهَا»؛(5) «شگفت تر از سرگذشت عقیل آن است که شخصی [اشعث بن قیس در دل شب به نزد من آمد با ارمغانی در ظرف بسته و حلوایی که آن را دشمن داشته به آن بدبین بودم، به طوری که گویا با آب دهان یا قی مار معجون شده بود.»