بشارت های معصومین علیهم السلام یا مجموعه ای از درهای امید صفحه 114

اینجا حرم جدّ من امیرالمؤمنین علیه السلام است.» پس من شتر را خواباندم و آن حضرت پیاده شد و غسل کرد و لباس خود را عوض نمود و به من فرمود: «آنچه من می کنم تو نیز انجام بده.» سپس حرکت نمود و فرمود:

«گام های خود را کوتاه بردار و سر به زیرافکن؛ چرا که به هرگامی که بر می داری پاداش یکصد هزار حسنه برای تو نوشته می شود و یکصدهزار گناه از تو بخشوده می گردد و یکصد هزار درجه به درجات تو افزوده می شود و یکصد هزار حاجت تو برآورده می گردد و پاداش هر صدیق و شهیدی که مرده و یا شهید شده است به تو داده می شود.»

(1)پس من با آن حضرت با پای برهنه و آرامش بدن و تسبیح و تقدیس و تهلیل خداوند حرکت کردیم تا نزد قبر امیرالمؤمنین علیه السلام رسیدیم و امام صادق علیه السلام توقف نمود و نگاهی به طرف راست و چپ خود کرد و با عصای خود بر زمین خطی کشید و به من فرمود: «قبر را جستجو کن.» و چون من جستجو نمودم و در جای خط او اثر قبر ظاهر گردید، اشک امام صادق علیه السلام جاری شد و فرمود: «انّا للّه و انّا الیه راجعون»

(2)سپس فرمود: «السلام علیک ایّها الوصیّ البرّ التقیّ...» و خود را بر روی قبر شریف امیرالمؤمنین علیه السلام انداخت و فرمود: «پدر و مادرم فدای تو، ای امیرالمؤمنین! پدر و مادرم فدای تو، ای نور کامل خداوند...!» تا این که برخاست و دو رکعت نماز نزد سر مبارک آن حضرت خواند و فرمود: «ای صفوان! هر کس با این زیارت