بشارت های معصومین علیهم السلام یا مجموعه ای از درهای امید صفحه 149

یکی به دیگری گوید بگریزید، زیرا که همانا دشمن ما محمّد صلی الله علیه و آله آمد.»

و در فصل 55، از آیه 1 الی 38، در مورد عظمت و رحمت عامه پیامبر بزرگوار اسلام و مقام عظیم و ممتاز و یگانه وی در نزد خدا و شفاعت آن حضرت برای مؤمنین در روز جزا می فرماید:

«(1) پس رسول اللّه می رود تا جمع نماید همه پیغمبران را که با آنها سخن کند پس آنها زاری کنان به سوی ایشان روند که تا زاری کنند به سوی خدای از برای مؤمنان (2) پس هریک از ترس عذر آورند (3) و به زندگی خدای سوگند، به درستی که من خودم هم نخواهم رفت آنجا زیرا که من معرفت دارم به آنچه معرفت دارم (4) و وقتی که خدای این ببیند یادآوری کند رسول خود را که چگونه او آفریده است همه چیزها را برای محبت او(5) پس ترس او برطرف شود و به سوی عرش پاپیش نهد با محبت و احترام و فرشتگان بسرایند که خجسته باد نام پاک تو ای خدای خدای ما (7) و چون به نزدیکی عرش شود بگشاید خدای برای رسول خود دروازه را، مانند خلیلی برای خلیل خود بعد از آن که مدت مدیدی همدیگر را ندیده باشند (8) و رسول اللّه نخست آغاز کند در سخن پس بگوید: به درستی که من عبادت تو می کنم و دوستی تو می ورزم ای خدای من (9)و شکر تو می گویم به تمام دل و روان خود، (10) زیرا که تو خواستی پس مرا آفریدی تا بنده تو باشم و هر چیزی را از برای محبت من آفریدی تا از برای هر چیزی و در هر چیزی و برتر از هرچیزی دوستی تو ورزم (12) پس باید همه آفریدگان تو حمد تو گویند ای خدای من. (13) آن هنگام همه آفریدگان خدای بگویند شکر تو می گوییم ای پروردگار، و خجسته باد نام پاک تو!(4) حق می گویم به شما به درستی که شیاطین و انداخته شدگان با شیطان آن هنگام می گریند حتی این که هرآینه آب از چشم یکی از ایشان روان شود بیشتر از آنچه در اردن است(15) و با وجود این پس نمی بینند خدای را (16) و خدای با رسول خود سخن نموده، بفرماید: مرحبا به تو ای بنده امین من! (17) پس طلب کن هر چه می خواهی که به هرچیزی خواهی رسید. (18) پس رسول اللّه جواب دهد: ای پروردگار من! یاد کن که چون مرا آفریدی، فرمودی: به درستی که تو اراده نموده ای که بیافرینی جهان را و بهشت را و فرشتگان را و مردم را