بشارت های معصومین علیهم السلام یا مجموعه ای از درهای امید صفحه 187

القیوم.» [هیکل ص 21]

و گاهی خویشتن را مسجود و معبود عالمیان دانسته، می گوید: «تاللّه قد ظهر محبوب العالمین و مقصود العارفین و معبود من فی السموات و الارضین و مسجود الاولین و الاخرین.» (هیکل ص 48)

و زمانی خویشتن را خدای زندانی یگانه خوانده می گوید: «اسمع ما یوحی من شطرالبلاء (زندان عکا) علی بقعه المحنه و الابتلاء سدره القضاء انّه لااله الاّ انا المسبحون الفرید.» (هیکل ص 286)

و گاهی برنادانی و جسارت مردمی که این خدا را- که آفریننده جهان است،- به زندان انداخته اند تأسف خورده می گوید: «تفکرّ فی الدنیا و شأن اهلها، انّ الذی خلق العالم لنفسه، قد حبس فی اخرب الدیار (یعنی عکا).» (هیکل ص 74)

و زمانی ذات خدایی خود را، نشسته در زیر شمشیرهای مشرکین خوانده و می گوید: «کذلک یأمرکم ربّکم الابهی، اذا کان جالسا تحت سیوف المشرکین.»

و در لوحی که خودش برای روز ولادت خویش نوشته. ذات لم یلد و لم یولد (خدا) را به منظور این که به عنوان شخص خود معرفی نماید، مولود و حادث خوانده و می گوید: «الیوم فیه ولد من لم یلد و لم یولد.»

و در قصیده و رقائیه از دعوی الوهیت نیز گام هایی فراتر نهاده، و خویشتن را خالق خدایان معرفی کرده می گوید: «کلّ الألوه برشح امری تألّهت.» ؛ یعنی همه خدایان از ترشح اراده من به خدایی رسیده اند.(1)

مؤلف گوید: این حقیر نیز کتاب «اقدس» که مهم ترین کتاب «محمّدعلی» معروف به باب شیرازی است رامشاهده نمودم و چندروزی که به رسم امانت نزد من بود قسمت هایی از آن را که حاکی از تناقض گویی و اختلال فکری نویسنده بود مطالعه نمودم او گاهی در عبارتی راجع به ادعای الوهیت و خدایی خود می گوید: «انّ الذی خلق العالم بنفسه منعوه ان ینظر الی احدٍ من احبّاءه ان هذا الاّ ظلم مبین.»

یعنی: به راستی کسی که به دست خودعالم راآفریده او را (به زندان انداخته و) از نگاه به دوستان و مخلوق خود او رامنع نموده اند و این جز ظلمی