بشارت های معصومین علیهم السلام یا مجموعه ای از درهای امید صفحه 34

الاّاللّه، محمّد رسول اللّه صلی الله علیه و آله » را از یاد آنان می برد و قدرت گفتن آن را نخواهند داشت بلکه از گفتن آن بیزار خواهند بود جز ما و شیعیان ما که خداوند توفیق گفتن آن را به ما خواهد داد.»

سپس فرمود: مگر سخن خدا را نشنیدی که می فرماید: «یَومَ یَقُومُ الرُّوحُ وَ المَلَئِکَهُ صَفّا لاَّیَتَکَلَّمُونَ إِلاَّ مَن أَذِنَ لَهُ الرَّحَمنُ وَ قَالَ صَوَابا»؛ یعنی روزی که روح و ملائکه صف بکشند و در آن روز کسی قدرت تکلم (به لااله الاّاللّه و محمّد رسول اللّه صلی الله علیه و آله ) را) ندارد جز کسانی که خداوند به آنان اذن سخن دهد و سخن صواب و حق بر زبان جاری کنند.»

(1)در همان کتاب، با سند خود، از ابوذّر غفاری نقل شده که گوید: رسول خدا صلی الله علیه و آله به من فرمود: «ای اباذر! روز قیامت چون منکر ولایت و حق علی علیه السلام محشور شود کرو گنگ و کور خواهد بود و در ظلمات و تاریکی های قیامت سرگردان و به صورت برزمین می خورد و فریاد می کند: واحسرتا که من نسبت به حق علی علیه السلام تفریط نمودم و حق او را انکار کردم و به گردن او طوقی از آتش خواهد بود که سیصد رشته دارد و بر هر رشته ای از آن شیطانی است و آن شیطان بر صورت او آب دهن می اندازد و او را ملامت و استهزا می نماید و او از داخل قبر خود به سوی دوزخ می رود.»

بشارت ملک الموت به شیعه علی علیه السلام در وقت مرگ

(2)شیخ مفید در کتاب اختصاص، از امام صادق علیه السلام نقل نموده که رسول