جلوه های نور صفحه 105

قلب که باید با نور و بصیرت و علم و فهم در انعطافِ الطافِ رحمانی باشد با سخنی بیهوده به قساوت و ظلمت می رود ، قلبی که حقیقتِ وجودی انسان و مبنای مسئولیّت پذیری آدمی است ، و هم وجه ممیّزه انسان از حیوان است .

نیکوتر است ، چه لقمان ناظر بر

ساخت زره بود ولی نمی دانست که چه می سازد و از سؤ ال خودداری نمود که نکند کلامی بر زبان راند که به کارش نیاید . او با تحمّل و کنترل خود موفق شد که بیجا نگوید ، و با عمل به این دانش که نباید بیهوده بگوید ، بر درخشش اندیشه خود افزود و با عدم تحمّل و یاوه گوئی از نورانیتِ حکمت فاصله نگرفت .

و در مقابلِ سخن بیهوده ، که یکی از سه اثر ویرانگر آن سختی و تاریکیِ قلب یا جانِ آدمی است ، سخن پاکیزه باعث استحکام و روشنی دل است ، کما اینکه خداوند تبارک و تعالی وقتی به لقمانْ حکمت عطا فرمود در ملازمت با

س ه 5/12/67

شُکُوه جبهه

مشتاقانِ لقاء پروردگار را ، در لبیک به سوی میقاتِ تقدیم ، جلال و شکوهی به یاد ماندنی است که همچنان و به تدریج پرده ها به کنار می رود ، و یقین به کمال می رسد . در آنجا احساس و ادراک ، به والائی ، سقایت می شود ، و شمیمِ روح انگیز رَوح و ریحان ، مشام جان را نوازش می دهد . در آن وادی ، بهشتْ فراروی است ، چه حجابِ ظلمتِ معاصی در حالت ملکوتیِ جبهه ، اگر شدّت سرما اشک می آورد ، سرشک شوق است که فرو می ریزد و اگر گرما و عطشِ فراوانِ کربلا گونه زبان را به کام می چسباند ، لفظ جلاله اللّه است که دیگر انتظار فراق ندارد مگر تا گفتن اللّه اکبر ! در آن همه عظمت که می بیند ! و در آن همه شگفتی

ها که لمس می نماید !

در آنجا ، آدمی در دریافت آن همه فضیلت ، به فضل خداوند تعالی می پیوندد ، و در همان حال که از دید مردمِ آن همه عظمت و استقامتِ مردمِ خدائی ، ثمره یگانه پرستی آنهاست که گفتند ، و به صداقت گفتند ، که خدا یکی است اما همهمه حیات ، مانند فریب دجّال است که انسان هائی را اغوا می کند ، و خودباختگیها و بی توجهی را به مبداء و معاد شکل می دهد ، و وجود آدمی را در محضر پروردگار از حضور ذهن تهی می سازد ، که آرزوهای دور و دراز و تعلّقات فریبای زندگی ، عوامل نفوذی آن هستند ، نفوذ در آنان که از جبهه ها گریزان اند ، آنها که وسوسه می شوند و شیطان را با توکّل به خداوند متعال از خود دور نمی کنند ، و در نتیجه جائی در قلب و ذهن خود برای درک حقایق و تجلّیِ جَلَوات ربّانی ندارند ، جز آنان که به خود آیند و در هر بُعدی از زمان و مکان و موقعیّت ، از ساختار جبهات الهی در خودسازی خود بهره گیرند ، و از رهگذر طاعت ، پیشانیِ اخلاص بر قبله حضور گذارند که توفیق و فرصت به سرعت می گذرند .

س ه 24/12/67