جلوه های نور صفحه 65

در این رابطه آنچه خدائیان را توصیه شده است ، هر کدام نعمت ، رحمت ، و سعه صدر می آورد؛ از آن هنگام که بر گوش نوزاد اذان و اقامه زمزمه می شود و هم ، همه آنچه که قبل و بعدِ آن توصیه شده است ، ساحتِ ذهن کودک را در پناه لطف و رحمت خداوند تبارک و تعالی که همه نور و روشنائی و درک صحیح است قرار می دهد و به تدریج اصول و فروع و مقدّسات الهی ، بر ذهنیّت کودک و برای دو جهان برنامه ریزی می شود . قرائت هر آیه و اقامه هر رکعت از نماز ، واقعیّتی مطلق را در خاطره طفل تثبیت می نماید . لذا اگر به دنبال خانواده ، مدرسه و جامعه هم دارای صلاحیّت تربیّتی و اخلاقی باشند ، فرزندان اسلام وارد مدینه فاضله می شوند و در دنیا و آخرت سعادتمند می گردند . و مسلّم اینکه پدر ، مادر ، اولیاءِ امورِ اجتماع و مربّیان ، همه ماءجور خواهند بود . اما بدآموزی ها ، از هر که باشد و به هر اندازه که صورت گیرد ، نتیجه ای ناشگون به جای می گذارد ، صفا و سعادت را از اجتماع در نسبتی که اعمال شده از بین می برد ، خوشبختی و بدبختیِ فرد و جامعه را رقم می زند .

س ه 28/3/64

انسان ها

از فرهنگ نامه ها و لغت نامه ها کتابخانه ای فراهم آوریم ، در این کنکاش که انسانیّت را تفسیر نمائیم و دژخیم را معنا کنیم .

و همچنان از کجا تا به کجا به حرکت در آئیم و به هر جا سر بکشیم ، به اعماقِ کار و حواشیِ مطلب توجّه نمائیم از شرق و غرب به شرق و غرب درآئیم و از شمال به جنوب ، به کناره های بستان و هویزه و آنجا که بیست و چند دختر را در کنار هم به زیر خاک کردند ، و از همه بپرسیم که چرا چنین کردند ؟ که بودند ؟ از کجا بودند ؟ به کجا رفتند ؟ و از کجا مدد گرفتند ؟ از در و دیوار ، از فراز و نشیب ، از کوه و رود بپرسیم تا شاید انسانیت را تفسیر بیابیم و دژخیم را معنا !

از شیونِ کودکان و ضجّه مادران و ناله محرومان ، به نیمه شب هایِ به زیر آوار رفته ها برویم و به مادری بنگریم که طفلی در آغوش و با دست دیگر قرآن را به سینه می فشارد ، به غرّشِ انفجار و ناقوسِ مرگ گوش فرا داریم تا شاید انسانیّت را تفسیر بیابیم و دژخیم را معنا .

با چراها به سخن نشینیم و از همه بپرسیم که چرا تجاوز کردند ؟ چرا تخریب کردند ؟ چرا تصرّف کردند ؟ چرا کشتند ؟ و مجروح کردند ؟ و چه کسی آنان را مدد داد و چرا ؟

از آنجا به مفقودین و اسرا و مجروحین و شهدای خود نظر کنیم ، به نیمه شب های آنان

در ترنّم قرآن و نوای نماز ، به اذان و اقامه ها و نماز جماعت های آنان بنگریم ، به ذکرها و سخن های آنان و به زمزمه های آنان توجّه نمائیم و از آنجا کمی برگردیم و به وداع و خداحافظی ها گوش فرا داریم و آن گاه از خود و از همه بپرسیم تا شاید انسانیّت را تفسیر بیابیم و دژخیم را معنا !

و از آنجا به کشته های به پشته در آمده آنان عبور نمائیم و در هر قدم از آنان بپرسیم که چرا چنین کردند ؟ چرا از پل صراط توحید که از موی نازکتر است این گونه و بی مهابا به جهنّم لغزیدند ؟ چرا از طاغوت ترسیدند ؟ و در کنار ورق ها و بطری ها به دوزخ کشیده شدند ؟ چرا حتّی یکبار در عمر نمازی به توجّه بجا نیاوردند ؟ و این همه رفتند تا پایان به شومی ها رسیدند ، و از آنان بخواهیم تا خودْ انسانیّت را تفسیر نمایند و دژخیم را معنا !