جلوه های نور صفحه 89

(بعضی از مردم حدیث مشغول کننده را می خرد تا مردم را از راه خدا گمراه کند . . . ) .

داستان : دوره زندگی محدود و برخوردها متعدّد و متفاوت است ، و در این رهگذر سودجوئی از تجربیّاتِ دیگران دارای ارزش بالائی است در ادامه بهتر راه زندگی ، و هم مبنای چه بسیاری از علوم و معارف می باشد . و از آنجا که تجربه شخصی در هر موردی برای همه ممکن نیست ، لذا بازگوئی هائی از آنچه گذشت و سرگذشتِ گذشته ها ، چون گفتن از سلامتِ نفسِ فلان فردِ پرهیزکار و غیره ، همه در حدّ لازم ، آموزنده و مفید و لازم به انتشار و محتاج به دیدن و شنیدنِ بیشتر است ،

ولی زیبائیِ آن در صداقت لهجه و جمالِ آن در تعادل و دور بودن از افراط و تفریط و حواشی گمراه کننده است .

داستان های تخیّلی و غیرواقعی تخدیر و کرخ کننده است ، و به دنبال ، حیرانی و سرگردانی می آورد ، و هم اینکه بین انسان و واقعیّاتِ حیات ، فاصله می اندازد . در مورد کودکان بالاخص ، که با صفای ضمیرِ خود و با تمامیِ وجود ، ذهن خود را به توجّه می گذارند ، نتیجه دردآور است . آنها وقتی بفهمند که این همه داستان ها که شنیده اند دروغ بوده است ، حقایق زندگی برای آنها به زیر سؤ ال می رود و اعتماد ، نامفهوم می شود . ذهن کودک از تجزیه و تحلیل و نتیجه گیری از این همه هیچ و پوچ ها خسته می شود و آن همه رؤ یاهای دروغین یکباره فرو می ریزد ، موجبی که باعث چه بسیاری از امراض روحی ، و بدبینی های ریشه دار ، و چه کنم ها و ندانم کاریهای بعدی است ، لذا بایستی از داستانهای واقعی و مفید استفاده نمود و از بیجا و بی موردگوئی احتراز نمود ، و نیز بایسته است که حتما از ذکر حقایقِ غیر اخلاقی ، جز در موارد لازم ، خودداری شود تا پرده حیا دریده نگردد و قبحِ زشتی از بین نرود .

مردمِ تازه گرویده نیز همانند کودکان نوپایند ، ظریف می اندیشند و اغلب در پی بهانه و آماده انحراف اند ، لهوالحدیث و جعل احادیث قرن ها اندیشه آنان را از فعالیّت انسانی و روح آنان

را از عروج به تعالی باز می دارد .

و نیز چه بسیار از سرگرمی ها که مفید و مهم است ولی باعث غفلت از اهمّ و مهمتر ، چون ذکر خداوند متعال ، می شود ، زیانی که هیچ جبرانی ندارد .

س ه 10/4/66

نیّت

کیفیتِ وجودی ما ، آنچه که می بیند و می شنود و می فهمد را در ذهن خود تجزیه و تحلیل می نماید ، و در محدوده شاکله خود ، به رضا و عدم رضا ، و گاه در تصمیم به عمل در نیّتی خیر یا شر دست می یابد ، و در این رابطه ، نیّت ، اصل و مبنای عمل است ، و آنچه که در اصطلاح ، عمل می نامیم مکمّل آن است در صورتی که در آن سُمعه و ریائی نباشد . و (خیری ) انجام می دهد نوری در قلبش ساطع می شود)) . این دریافتِ نور ، پاداشی غیبی و همراه است ، همان گونه که اگر قلب و روحِ ما در اثر گناهان حساسیّت خود را از دست نداده باشد ، تاریکی حاصل از عملِ شر را بلافاصله احساس انسان های والا و فوق العاده واقعیّت حضور در محضر پروردگار را درک می نمایند ، و آنچه می خواهند را در رابطه با آنچه خداوند تبارک و تعالی می خواهد تشخیص می دهند ، در تغییر آنچه در جان و قلب خود دارند می یابند ، در تبرّک از این آیه مبارکه که عظمته نخواهند داشت و در مرحله ای بالاتر از بُعد زمانی و مکانی در رحمت پروردگارند ، چنانکه در خطبه دوازدهم