جلوه های نور صفحه 92

شروع ، توکّل ، تمنّا و پناه و استعانت در ((با))ی آن متجلّی است و دیگر آیات کتاب خدا در شرح آن ، ناطقانی همیشه گویا و پیامبرانی همیشه در قیام اند .

هر عملی که بی آن ابتدا شود ، ناقص و اَبتر ، و هر نیّتی که نه با آن شکل پذیرد ، از پایه و هدفِ اصولی بی بهره است . طهارت و عبادت ، قرائت و کتابت ، جنگ و صلح ، همه و همه از کمال و پیام این آیه مبارکه مدد می گیرند . هر تصمیم و شروعی ، اکل و شربی ، معاشرت و مباشرتی ، منهای این آیه مبارکه به شیطان اجازه شرکت می دهد .

آن کس که می خواهد آن را در ذهن خود معنا نماید ، باید قرآن بخواند و آن کس که قرآن را به تمامی فرا گرفت ، باید این آیه مبارکه را در خلاصه آن ، در قلب خود حفظ نماید و در هر قدم و نظر و توجه و اندیشه از آن ، در اشاره به ذاتِ لایزالِ خداوندی مدد گیرد ،

که هر حرف و کلمه ای دیگر ، فاقد کلّیتی این گونه است و اگر این گرامیترین و عظیم ترین آیه مبارکه را ، فاصله ای تا اسم اعظم الهی باشد ، همان عدم قابلیّت تلاوت کننده است .

اینک کتابِ توحیدِ عالم بزرگوار شیخ صدوق را می گشائیم ، که خدایش رحمت کند ، . . . ))(96) (هر امری را ، چه کوچک باشد یا بزرگ ، با بسم اللّه الرحمن الرحیم شروع نمائید) .

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عَجِّل فَرَجهم وَ اجْعَلنا زَیْنا لهم و لا تجعلنا شَیْنا علیهم .

س ه 27/7/66

واقعیّت آن منطبق سازد ، چه احساس و ادراک ها در بعدی محدودند و بر ابعاد وجود و شخصیّتی این همه والا ، احاطه ندارند ، مگر آنچه که از تفضّلات الهی و ارشادات قرآنی است ، از مهربان خداوندی جلّ جلاله که از رگ گردن جهان آفرینش را بنابر اصل طهارت است ، که تسبیح و تنزیه ذات مقدّس باری تعالی را در تاءیید دارد ، لذا آنچه طهارت و پاکی است (صرف نظر از بُعد زمانی و مکانی ) زیر بنای هدف خلقت است ، و در این رابطه بزرگوارانی که آیه تطهیر را در شاءن خود دارند ، دارای خلقتی ماقبل اند ، اگر چه با تولدی در حدّ معاصر باشند ، و حضرتش آن نور مقدس است که از صُلبی به صُلبی از پاکان همچنان درخشید تا آن شبِ مکّه ، که جهان را تا اعماقْ روشن نمود و بر بت ها و کاخ ها و شاهان ، آن رسید طهارت ، و آیه مُباهله

را ، گواه بر استجابت دارد . همه بیکران ، سخنانِ ما را چگونه یارای بیان است ، و جز کلامِ خدا و تفکّر و سکوت ، ما را چه از حیرانی می رهاند ؟ در اندیشه او که همه شگفتی ، همه معجزه و همه سخن و برهان است ، آنجا که ابر او را در سایه دارد و درخت و کوه بر او کرنش می آورند ، و پیامبران که دوست دارند از خاصّان امّت او باشند !

سخن در توصیفِ او که ، بر ستارگان و ماه و خورشید تسلطی اذن اللهی داشت ، نه در آفتاب او را سایه بود و نه تاریکی را بر او استیلا ، و آن کس که می خواست بگوید آنچه ، او می دانست .