180 پرسش و پاسخ (برگرفته از تفسیر نمونه ) صفحه 269

ولی با توجه به دو نکته پاسخ این دو ایراد روشن می شود ، وهم چگونگی تجسّم اعمال .

نخست اینکه امروز ثابت شده هیچ چیز در جهان از میان نمی رود حتّی اعمال ما که به صورت انرژیهای مختلفی ظاهر می گردد ، اگر ما سخن می گوئیم صدای ما به صورت امواج خاص صوتی در فضای اطراف پخش می شود و به مولکولهای موّاج هوا و دیوارهای اطراف و بدن ما اصابت کرده و تبدیل به انرژی دیگری می شود ، آن انرژی نیز ممکن است چندین بار تغییر شکل دهد ، ولی به هر حال نابود نمی گردد ، حرکات دست و پای ما نیز نوعی انرژی است ، این انرژی میکانیکی هرگز نابود نمی شود ، ممکن است تبدیل به انرژی حرارتی با انرژی دیگر گردد ، خلاصه اینکه نه تنها مواد این جهان که انرژیهای آن نیز ثابت و پایدارند ، هر چند تغییر شکل می دهند .

دیگر اینکه این نکته نیز با مطالعات دانشمندان و آزمایشهای آنها به ثبوت قطعی رسیده است که میان «ماده» و «انرژی» رابطه نزدیکی است ، یعنی ماده و نیرو دو مظهر از یک حقیقتند ، و

«ماده» همان نیروی متراکم و فشرده است ، و «نیرو» همان ماده گسترده ، و لذا در شرائط معینی می توانند تبدیل به یکدیگر شوند .

انرژی اتمی چیزی جز تبدیل «ماده» به «انرژی» نیست یا به تعبیر دیگر شکافتن دانه های اتم و آزاد کردن انرژی آن .

هم اکنون ثابت شده که انرژی حرارتی خورشید چیزی جز انرژی اتمی که از انفجار اتمهای خورشید سرچشمه می گیرد نیست و به همین دلیل هر شبانه روز مقدار زیادی از وزن خورشید کم می شود هر چند این مقدار در برابر وزن و حجم خورشید ناچیز است .

بدون شک همان گونه که ماده قابل تبدیل به انرژی است ، انرژی نیز قابل تبدیل به ماده است ، یعنی اگر نیروها و انرژیهای پخش شده بار دیگر متراکم ، و حالت جسمیت و جرم به خود بگیرد ، به صورت جسمی نمایان می شود .

بنابراین هیچ مانعی ندارد که اعمال و گفتار ما که انرژیهای مختلفی هستند و هرگز محو و نابود نمی شوند ، بار دیگر به فرمان پروردگار جمع آوری شده و به صورت جسمی در آیند ، و مسلم است که هر عمل جسمی خواهد شد متناسب با ویژگیهایش ، نیروهائی که در راه اصلاح و خدمت و درستی و تقوی به کار گرفته شده به صورت زیبائی متناسب آن در می آید ، و نیروهائی که در راه جور و ستم و زشتی و فساد به کار رفته به صورتی زشت و ناپسند و تنفر آمیز مجسم می گردد!

بنابر این مسأله تجسم اعمال را می توان یکی از معجزات علمی

قرآن محسوب داشت و در آن روز که مسأله بقاء انرژیها ، و تبدیل ماده به انرژی و بالعکس ، مطلقا در میان دانشمندان مطرح نبود ، با صراحت در آیات و روایات عنوان گردید .