180 پرسش و پاسخ (برگرفته از تفسیر نمونه ) صفحه 297

2 مشکل کار مشرکان این بود که می گفتند: توجه و عبادت ما نسبت به بتها به خاطر این است که می خواهیم برای ما نزد خدا شفاعت کنند ، و ما را مقرب سازند! (وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ الله ما لایَضُرُّهُمْ وَ لایَنْفَعُهُمْ وَیَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعائُنا عِنْدَالله): «آنها جز خدا موجوداتی را می پرستیدند که نه زیان به آنها می رساند و نه سودی به آنها می بخشد ، و می گویند: اینها شفیعان ما نزد خدا هستند»! (یونس 18) .

3 پیغمبر اکرم (صلی الله علیه وآله) با تمام کسانی که عبادت غیر خدا می کردند پیکار کرد ، اعم از آنها که اشجار و احجار

و خورشید و ماه را می پرستیدند یا آنها که فرشتگان و انبیاء و صالحین را عبادت می نمودند ، و پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله)هیچ تفاوتی میان آنها نگذاشت .

4 مشرکان عصر ما (منظور تمام فرق مسلمین غیر از وهابیان است) از مشرکان عصر جاهلیت بدترند! زیرا آنها به هنگام آرامش خاطر بتها را عبادت می کردند ولی در شدائد و سختیها فقط خدا را می خواندند ، چنانکه در آیه 65 عنکبوت آمده: (فَاِذا رَکِبُوا فی الفُلْکِ دَعَوُا الله مُخْلِصینَ لَهُ الدِّیْنَ فَلَمّا نَجّاهُمْ اِلَی البَرِّ اِذا هُمْ یُشْرِکُونَ): «هنگامی که سوار بر کشتی می شدند خدا را با اخلاص می خواندند (و غیر او را فراموش می کردند) اما هنگامی که خدا آنها را به خشکی می رساند و نجات می دهد باز مشرک می شوند» . (1)

عجب اینکه آنها به قدری به این گفتار خود که در حقیقت سفسطه و مغالطه ای بیش نیست پایبندند که به سادگی جان و مال مخالفان را مباح می شمرند ، و قتل آنها را مجاز می دانند ، چنانکه شیخ «سلیمان» از سران این فرقه گمراه در کتاب «الهدیه السنیّه» می گوید: کتاب و سنت بر این معنی گواهی می دهند که هر کس فرشتگان و انبیا یا (مثلا) ابن عباس و ابوطالب و امثال آنان را واسطه میان خود و خدا قرار دهد ، تا برای او به خاطر قربشان در درگاه خدا شفاعت کنند ، همان گونه که مقربان سلاطین نزد آنها شفاعت می کنند ، چنین کسانی کافر و مشرکند و خون و مال آنها مباح است ،

هرچند شهادتین بگویند و نماز بخوانند و روزه بگیرند»!(2) .

آنها پایبند بودن خود را به این حکم زشت و شرم آور یعنی مباح شمردن خون و مال مسلمین در حوادث مختلف تاریخی از جمله در قتل عام معروف مردم طائف در حجاز (در صفر سال 1343) و قتل عام معروف مردم کربلا در عراق (در 18 ذی الحجه سال 1216) به ثبوت رساندند که در بسیاری از تواریخ آمده است .

1 «رساله اربع قواعد» (نوشته محمد بن عبدالوهاب پیشوای وهابیان) صفحه 24 تا 27 بنا به نقل کشف الأرتیاب صفحه 163 .

2 الهدیه السنیه صفحه 66 .

نقاط انحرافی این استدلال