180 پرسش و پاسخ (برگرفته از تفسیر نمونه ) صفحه 427

و منحصر به فرد نشان می دهد ، صفای نگاه ، متانت رفتار ، انبساط و شادی درونی ، چهره پر از یقین ، استعداد هدایت ، و نیز استقبال از حوادث ، اینها است که از وجود یک گنجینه پنهان در عمق روح ما حکایت می کند ، و تحت این قدرت حتی مردم عقب مانده و کم استعداد نیز می توانند نیروی عقلی و اخلاقی خویش را بهتر به کار بندند و از آن بیشتر بهره گیرند ، اما متأسفانه در دنیای ما کسانی که نیایش را در چهره حقیقیش بشناسند بسیار کمند»(2) .

از آنچه گفتیم پاسخ این ایراد که می گویند دعا بر خلاف «رضا و تسلیم» است نیز روشن شد ، زیرا دعا همانطور که در بالا شرح داده شد یکنوع کسب قابلیت برای تحصیل سهم زیادتر از فیض بی پایان پروردگار است .

به عبارت دیگر انسان به وسیله دعا توجه و شایستگی بیشتری برای درک فیض خداوند پیدا می کند ، بدیهی است کوشش برای تکامل و کسب شایستگی بیشتر عین تسلیم در برابر قوانین آفرینش است ، نه چیزی بر خلاف آن .

از همه گذشته «دعا» یکنوع عبادت و خضوع و بندگی است ، و انسان به وسیله دعا توجه تازه ای به ذات خداوند پیدا می کند ، و همانطور که همه عبادات اثر تربیتی دارد دعا هم دارای چنین اثری خواهد بود .

و اینکه می گویند: «دعا فضولی در کار خدا است! و خدا هر چه مصلحت باشد انجام می دهد» توجه ندارد که مواهب الهی بر حسب استعدادها و لیاقتها تقسیم می

شود ، هر قدر استعداد و شایستگی بیشتر باشد سهم بیشتری از آن مواهب نصیب انسان می گردد .

لذا می بینیم امام صادق(علیه السلام) می فرماید: ان عندالله عزوجل منزله لاتنال الا بمسأله: «در نزد خداوند مقاماتی است که بدون دعا کسی به آن نمی رسد»!(3) .

دانشمندی می گوید: «وقتی که ما نیایش می کنیم خود را به قوه پایان ناپذیری که تمام کائنات را به هم پیوسته است متصل و مربوط می سازیم»(4) .

و نیز می گوید: «امروز جدیدترین علم یعنی روانپزشکی همان چیزهائی را تعلیم می دهد که پیامبران تعلیم می دادند ، چرا ؟ به علت اینکه روان پزشکان دریافته اند که دعا و نماز و داشتن یک ایمان محکم به دین ، نگرانی و تشویش و هیجان و ترس را که موجب نیم بیشتری از ناراحتیهای ما است برطرف می سازد»(5)(6) .

پی نوشتها