180 پرسش و پاسخ (برگرفته از تفسیر نمونه ) صفحه 526

آنها به نیکی یاد کند ؟

تعلیمات اسلام می گوید تنها گناهی که هرگز بخشوده نخواهد شد شرک و بت پرستی است ، لذا کوبیدن کانونهای بت پرستی را به هر قیمت که باشد واجب می شمرد ، و سراسر قرآن شاهد و گواه این مطلب است ، این خود قرینه روشنی بر مجعول بودن حدیث غرانیق است که در آن از بتها و بت پرستی مدح و ستایش شده!

2 از این گذشته افسانه پردازان غرانیق به این موضوع توجه نکرده اند که یک مرور ساده بر آیات سوره نجم این خرافه را باطل می کند ، و نشان می دهد که هیچگونه انسجامی در میان مدح و ستایش بتها و جمله «تِلْکَ الْغَرانیقُ الْعُلی ، واَنَّ شَفاعَتَهُنَّ لَتُرْتَجی» و آیات قبل و بعد از آن نیست ، چرا که در آغاز همین سوره با صراحت آمده است که پیامبر (صلی الله علیه وآله) هرگز از روی هوای نفس سخن نمی گوید و هرچه در زمینه عقائد و قوانین اسلامی می گوید وحی الهی است (وَما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی اِنْ هُوَ اِلاّ وَحیٌ یُوحی) (نجم 3 و4) .

و تصریح می کند که پیامبر (صلی الله علیه وآله) هرگز از راه حق منحرف نمی شود و مقصد خود را گم نمی کند . (ما ضَلَّ صاحِبُکُمْ وَ ما غَوی) (نجم 2) .

چه گمراهی و انحرافی از این بالاتر که در لابلای آیات توحید سخن از شرک و ستایش بتها به میان آید ؟ و چه نطق و بیانی از روی هوی و هوس از این بدتر که به کلام خدا سخن شیطانی «تِلْکَ

الْغَرانیقُ الْعُلی» بیفزاید ؟ !

جالب اینکه آیات بعد از آیات مورد بحث نیز با صراحت مذمت بتها و بت پرستان را می کند و می گوید: «اینها (لات و عزی و مناه) فقط نامهائی است که شما و پدرانتان بر آنها گذاشته اید (و اسمهائی است بی مسمی) هرگز خداوند دلیل و حجتی بر آنها نازل نکرده ، و پیروان این بتها فقط از گمانهای بی اساس و هوای نفس خود پیروی می کنند» اِنْ هِیَ اِلاّ اَسْماءٌ سَمَّیْتُموها اَنْتُمْ وَ آبائُکُم ما اَنْزَلَ اللّهُ بِها مِنْ سُلْطان اِنْ یَتَّبِعُونَ اِلاّ الظَّنَّ وَ ما تَهوَی الاَنْفُسُ (نجم 23) .

کدام عقل باور می کند که شخص فرزانه و باهوشی در مقام نبوت و ابلاغ وحی در جمله قبل مدح بتها کند و در دو جمله بعد از آن اینچنین بتها را شدیداً مذمت نماید ؟ ! این تناقض گوئی آشکار را در دو جمله پی در پی چگونه می توان توجیه کرد ؟

اینجاست که باید اعتراف کرد انسجام آیات قرآنی با یکدیگر آنچنان است که هرگونه ناخالصی را که از سوی معاندان و مغرضان بر آن افزوده شود بیرون می ریزد ، و به خوبی نشان می دهد وصله ای است ناهمرنگ ، و زائده ای است نامربوط ، این سرنوشتی است که حدیث غرانیق در لابلای آیات سوره نجم به آن گرفتار شده است .

در اینجا یک سؤال باقی می ماند و آن اینکه چرا مطلبی تا این حد بی پایه و بی اساس این چنین شهرت یافته است ؟