180 پرسش و پاسخ (برگرفته از تفسیر نمونه ) صفحه 83

1 در کتاب «وفاء الوفاء» تألیف دانشمند معروف سنی «سمهودی» چنین می خوانیم که: مدد گرفتن و شفاعت خواستن در پیشگاه خداوند از پیامبر (صلی الله علیه وآله) و از مقام و شخصیت او ، هم پیش از خلقت او مجاز است و هم بعد از تولد و هم بعد از رحلتش ، هم در عالم برزخ ، و هم در روز رستاخیز ، سپس روایت معروف توسل آدم را به پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله) از عمر بن خطاب نقل کرده که: آدم روی اطلاعی که از آفرینش پیامبر اسلام در آینده داشت به پیشگاه خداوند چنین عرض کرد:

«یارب اسئلک بحق محمد لما غفرت لی»(1) .

«خداوندا به حق محمد (صلی الله علیه وآله) از تو تقاضا می کنم که مرا ببخشی» .

سپس حدیث دیگری از جماعتی از راویان حدیث از جمله «نسائی» و «ترمذی» دانشمندان معروف اهل تسنن به عنوان شاهد برای جواز توسل به پیامبر در حال حیات نقل می کند که خلاصه اش این است: مرد نابینائی تقاضای دعا از پیامبر برای شفای بیماریش کرد ، پیغمبر به او دستور داد که چنین دعا کند:

«اللهم انی اسئلک و اتوجه الیک بنبیک محمد نبی الرحمه یا محمد انّی توجهت بک الی ربی فی حاجتی لتقضی لی اللهم شفعه فیّ»(2) .

«خداوندا من از تو به خاطر پیامبرت پیامبر رحمت تقاضا می کنم و به تو روی می آورم ای محمد! به وسیله تو به سوی پروردگارم برای انجام حاجتم متوجه می شوم خداوندا او را شفیع من ساز» .

سپس در مورد جواز توسل به پیامبر (صلی

الله علیه وآله) بعد از وفات چنین نقل می کند که مرد حاجتمندی در زمان عثمان کنار قبر پیامبر (صلی الله علیه وآله) آمد و نماز خواند و چنین دعا کرد:

اللهم انی اسئلک و اتوجه الیک بنبینا محمد (صلی الله علیه وآله) نبی الرحمه ، یا محمد انی اتوجه الی ربک ان تقضی حاجتی» .

«خداوندا من از تو تقاضا می کنم و به وسیله پیامبر ما محمد (صلی الله علیه وآله)پیغمبر رحمت به سوی تو متوجه می شوم ، ای محمد من به وسیله تو متوجه پروردگار تو می شوم تا مشکلم حل شود» .