180 پرسش و پاسخ (برگرفته از تفسیر نمونه ) صفحه 89

1 تفسیر نمونه 11/426

2 تفسیر نمونه 2/497

32 چرا هنگام دعا دست به سوی آسمان برمی داریم ؟

غالباً این سؤال برای توده مردم مطرح است که در عین اینکه خداوند ، مکان و محلی ندارد چرا هنگام دعا کردن چشم به آسمان می دوزیم ؟ و دست به سوی آسمان بلند می کنیم ؟ مگر العیاذ باللّه خداوند در آسمانها است ؟

این سؤال را در عصر ائمه هدی(علیهم السلام) نیز مطرح کرده اند ، از جمله می خوانیم که «هشام بن حکم» می گوید: زندیقی خدمت امام صادق (علیه السلام)آمد و از آیه الرّحمنُ عَلَی الْعَرشِ اسْتَوی سؤال کرد .

امام (علیه السلام) ضمن توضیحی فرمود: خداوند متعال ، نیاز به هیچ مکانی و هیچ مخلوقی ندارد ، بلکه تمام خلق محتاج او هستند .

سؤال کننده عرض کرد: پس تفاوتی ندارد که (به هنگام دعا) دست به سوی آسمان بلند کنید یا به سوی زمین پائین آورید ؟ !

امام (ع) فرمود: این موضوع ، در علم و احاطه و قدرت خدا یکسان است (وهیچ تفاوتی نمی کند) ولی خداوند متعال دوستان و بندگانش را دستور داده که دستهای خود را به سوی آسمان ، به طرف عرش بردارند ، چرا که معدن رزق آنجا است ، ما آنچه را قرآن و اخبار رسول خدا(صلی الله علیه وآله)اثبات کرده است ، تثبیت می کنیم ، آنجا که فرمود: دستهای خود را به سوی خداوند متعال بردارید ، و این سخنی است که تمام امّت بر آن اتفاق نظر دارند(1)

در حدیث دیگری از امام امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در

کتاب خصال آمده است: اِذا فَرِغَ اَحَدُکُمْ مِنَ الصَّلوهِ فَلْیَرْفَعْ یَدَیْهِ اِلَی السَّماءِ ، وَ لِیَنْصَبَّ فی الدُّعاء: «هنگامی که یکی از شما نماز را پایان می دهد دست به سوی آسمان بردارد و مشغول دعا شود» .