اعتقادما صفحه 5

آری او به ما از ما نزدیکتر است،او در درون جان ماست و او در همه جاست،و در عین حال مکانی ندارد: و نحن اقرب الیه من حبل الورید ،و ما به او از رگ قلبش نزدیکتریم،»! (7)

هو الاول و الآخر و الظاهر و الباطن و هو بکل شی ء علیم ،اوست آغاز و پایان،و پیدا و پنهان و او به هر چیز داناست . (8)

بنابر این اگر در آیاتی از قرآن می خوانیم: ذو العرش المجید ،او صاحب عرش و دارای مجد و عظمت است . (9) عرش در این جا به معنای تخت بلند شاهانه نیست) و نیز اگر در آیه دیگر می خوانیم:

الرحمن علی العرش استوی ،خداوند رحمان بر عرش قرار دارد». (10)

هرگز به این معنی نیست که او مکان خاصی دارد،بلکه حاکمیت او را بر تمام عالم ماده و جهان ماوراء طبیعت ثابت می کند.چرا که اگر برای او مکان خاصی قائل شویم او را محدود کرده ایم و صفات مخلوقات را برای او ثابت نموده،و او را مانند سایر اشیاء دانسته ایم،در حالی که لیس کمثله شی ء ،هیچ چیز همانند او نیست . (11)

و لم یکن له کفوا احد ،برای او هیچ گونه شبیه و مانندی وجود ندارد». (12)

خدای سبحان جسم نیست و هر گز دیده نمی شود

خداوند هرگز با چشم دیده نمی شود،چرا که رؤیت با چشم به معنی جسم بودن و مکان و محل و رنگ و شکل و جهت داشتن است،و اینها همه صفات مخلوقات است،و خداوند برتر از آن است

که صفات مخلوقات داشته باشد.

بنابراین اعتقاد به رؤیت خداوند یک نوع آلودگی به شرک است: