اعتقادما صفحه 6

لا تدرکه الابصار و هو یدرک الابصار و هو اللطیف الخبیر ،چشمها او را نمی بینند ولی او همه چشمها را می بیند و او بخشنده و آگاه است . (13)

به همین دلیل هنگامی که بهانه جویان بنی اسرائیل از موسی (ع) تقاضای رؤیت خدا کردند و گفتند: لن نؤمن لک حتی نری الله جهره ،هرگز به تو ایمان نمی آوریم تا خدا را آشکارا ببینیم! » (14) موسی آنها را به کوه طور برد و تقاضای آنها را تکرار نمود،و از سوی خداوند چنین پاسخ شنید: لن ترانی و لکن انظر الی الجبل فان استقر مکانه فسوف ترانی فلما تجلی ربه للجبل دکا و خر موسی صعقا فلما افاق قال سبحانک تبت الیک و انا اول المؤمنین ،هرگز مرا نخواهی دید ولی به کوه نگاه کن اگر در جای خود ثابت ماند مرا خواهی دید و چون پروردگارش بر کوه جلوه کرد،آن را همسان خاک نمود،و موسی مدهوش بر زمین افتاد، هنگامی که به هوش آمد عرض کرد:خداوندا!منزهی از این که با چشم دیده شوی،من به سوی تو باز می گردم و من نخستین مؤمنانم . (15) و با این جریان ثابت شد که خداوند هرگز قابل رؤیت نیست.

ما معتقدیم:اگر در بعضی از آیات یا روایات اسلامی سخن از رؤیت پروردگار به میان آمده منظور رؤیت با چشم دل و شهود باطن است،چرا که همیشه آیات قرآن یکدیگر را تفسیر می کنند (القرآن یفسر بعضه بعضا) . (16)

اضافه بر این علی (ع) در پاسخ کسی که از حضرتش پرسید:«یا امیر المؤمنین هل رایت ربک،

ای امیر مؤمنان!آیا هرگز خدای خود را دیده ای؟»فرمود:«ااعبد ما لا اری،آیا کسی را که ندیده ام پرستش کنم؟»

سپس افزود:«لا تدرکه العیون بمشاهده العیان،و لکن تدرکه القلوب بحقایق الایمان،چشمها هرگز او را آشکارا نمی بیند اما دلها با نیروی ایمان وی را درک می کنند». (17)

ما معتقدیم:صفات مخلوقات را برای خدا قائل شدن از جمله اعتقاد به مکان و جهت و جسمیت و مشاهده و رؤیت،سبب دور افتادن از معرفت خداوند و آلوده شدن به شرک است، آری او برتر از همه ممکنات و صفات آنهاست و چیزی همانند او نمی باشد. از مهمترین مسائل درباره معرفه الله،معرفت مساله توحید،و یگانگی ذات پاک اوست،در واقع توحید تنها یکی از اصول دین نیست،بلکه روح و خمیر مایه تمام عقاید اسلامی است،و با صراحت می توان گفت: اصول و فروع اسلام در توحید شکل می گیرد،همه جا سخن از توحید و یگانگی است،وحدت ذات پاک و توحید صفات و افعال خدا و در تفسیری دیگر وحدت دعوت انبیاء،وحدت دین و آیین الهی،وحدت قبله و کتاب آسمانی ما،وحدت احکام و قوانین الهی درباره تمام افراد بشر، و بالاخره وحدت صفوف مسلمین،و نیز وحدت یوم المعاد.

به همین دلیل قرآن مجید هر گونه انحراف از توحید الهی و گرایش به شرک را،گناهی نابخشودنی می شمرد: ان الله لا یغفر ان یشرک به و یغفر ما دون ذلک لمن یشاء و من یشرک بالله فقد افتری اثما عظیما ،خداوند (هرگز) شرک را نمی بخشد،و پایین تر از آن را برای هر کس بخواهد (و شایسته بداند) می بخشد،و آن کس که برای خدا همتایی قرار دهد گناه بزرگی مرتکب شده است . (18)

و لقد اوحی الیک و الی الذین

من قبلک لئن اشرکت لیحبطن عملک و لتکونن من الخاسرین ،به تو و همه پیامبران پیشین وحی شده که اگر مشرک شوی تمام اعمالت تباه می گردد،و از زیانکاران خواهی بود». (19)