قاعده لاضرر صفحه 134

استعمال آب، ترس از تلف یا زیاد شدن مرض را دارد، بر روی آن مسح کند ...».

سپس می‌گوید: دلیل ما بر این حکم، قول خداست که می‌فرماید: «وَمَا جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ»[161]؛ و این که اگر حکم به وجوب کندن جبیره کنیم موجب حرج است؛ سپس به اجماع و به برخی از اخبار استدلال کرده، ولی به قاعده «لا ضرر» استدلال نکرده است. مثل همین استدلال را در بسیاری از مسائل تیمّم می‌توان دید.

2. محقّق، در «معتبر»[162] در مسأله ترس از زیاد شدن مرض، یا کندی خوب شدن آن، یا ظاهر شدن عیبی در اعضاء، حکم به جواز تیمّم می‌دهد؛ سپس دلیل آن را آیه شریفه: «وَمَا جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ» و ادلّه دیگری ذکر می‌کند؛ و به قاعده «لا ضرر» استدلال نمی‌کند.

3. علّامه در «تذکره»[163] برای جواز تیمّم هنگام ترس از ایجاد عیب در بدن به واسطه استعمال آب، به آیه شریفه: «وَ مَا جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ» استدلال کرده، و به قاعده «لا ضرر»