قاعده لاضرر صفحه 29

کند که زن مجبور شود مهریه خود را ببخشد.[14] آیه چهارم: در آیه 12 سوره نساء می‌فرماید:

« «... مِنْ بَعْدِ وَصِیّةٍ یُوصَی بِهَا أَوْ دَیْنٍ غَیْرَ مُضَارٍّ ...»؛ ... پس از انجام وصیتی که به آن سفارش شده، و ادای دین؛ به شرط آن‌که (از طریق وصیت و اقرار به دین) به ورثه ضرر نزند ...».

در این آیه شریفه نهی کرده از این‌که وصیت کننده در وصیت نامه خویش به وارث ضرر وارد کند و مانع از حقوق او شود، بدین نحو که وصیت هایی کند که اجحاف در حق ورثه باشد، یا باعث شود بعضی از آن‌ها به حق خود نرسند؛ یا به نیّت این‌که مال به ورثه نرسد اقرار به دینی کند که مدیون نیست![15]. تعبیر به «جنف»[16] در آیه 182 سوره بقره نیز اشاره به همین معنا دارد، آن‌جا که می‌فرماید:

« «فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ ...»؛ و کسی که از انحرافِ وصیت‌کننده (و تمایل یک جانبه او به بعض ورثه)، یا از گناه او (که مبادا وصیّت به کار خلافی کند) بترسد، و میان آن‌ها را اصلاح دهد، گناهی بر او نیست (و مشمولِ حکم